Her labirentkent sakinini bağlayan kanunlar birer paradokstu ve değiştirilemezlerdi. En önemlilerinden biri şöyleydi:
Labirentten ayrılanlar mutlu olabilir ancak yalnızca mutlu olanlar labirentten çıkabilir. Ama mutluların sayısı bin yıldır çok azdı
Gitgide büyüyen bir karamsarlık vardı içimde, olanca gücüyle yüreğime çöken bir ağırlık. Kalp krizi mi geçirecektim ne?
Yok, sadece hayatın farkına varıyordum bir kez daha.
"Belki de itiraf edebilse kendiyle yüzleşse daha kolay olacaktı her şey.
Fakat boşuna umut ediyorum.
Pek çoğumuz gibi İhsan da kendi istediğini değil başkalarının hayatını yaşamayı sürdürecekti."