Tişt bi xwe wisa ne, mirov hogirî tiştekî yan kesekî dibe lê demê nabîne ku li çîroka wî tiştî yan wî kesî bihizire û birame. Lê te hew dît ji nişkê ve pêla xwestina raznasînê xwe li kenarên hizra te dide û dihêle ku tu li pê razan bigerî.
"Ez dibêjim qey me ev rastiya han zemaneki fam kiribû, lê dawiyê ji bîr kir: Tu kubarî nikare şopên şidetê paqij bike, hew şidet dikare wan şopan winda bike û mêtingeh ji nevroza mêtingehbûnê ancax gava ku mêtinkar bi darê çekê qewirand rizgar bibe." (Jean Paul Sartre)