Ew dibêje, ev çend car in dixwazim xwe bikujim, ji xwe kuştinê pê ve tu riyê nabînim. Xwekuştin carek e, mirov dimire û hew, lê mirina her roj zehmettir e.
Tişt bi xwe wisa ne, mirov hogirî tiştekî yan kesekî dibe lê demê nabîne ku li çîroka wî tiştî yan wî kesî bihizire û birame. Lê te hew dît ji nişkê ve pêla xwestina raznasînê xwe li kenarên hizra te dide û dihêle ku tu li pê razan bigerî.
"Ez dibêjim qey me ev rastiya han zemaneki fam kiribû, lê dawiyê ji bîr kir: Tu kubarî nikare şopên şidetê paqij bike, hew şidet dikare wan şopan winda bike û mêtingeh ji nevroza mêtingehbûnê ancax gava ku mêtinkar bi darê çekê qewirand rizgar bibe." (Jean Paul Sartre)
Sayfa 105
- Wextê dînê serdest û bindestan eynî be, tiştê ku wan ji hev vediqetîne hew ziman e.
What Time would spare, from Steel receives its date,
And Monuments, like Men, submit to Fate!
Steel cou’d the Labour of the Gods destroy,
And strike to Dust th’ Imperial Tow’rs of Troy;
Steel cou’d the Works of mortal Pride confound,
And hew Triumphal Arches to the Ground.
What Wonder then, fair Nymph! thy Hair shou’d feel
The conqu’ring Force of unresisted Steel?
