Dışarı çıkıp arabaya yürüdüler ve Park, Eleanor'un kapısını açtı. "Kapımı kendim açabilirim," dedi Eleanor ve Park'ın sürücü tarafına geçmesine fırsat tanımadan yana doğru eğilip onun kapısını açtı.
Reklam
Kitabı tek kelimeyle tanımlayacak olursam, 'farklı' derim :)
Klişeleşmiş gençlik kitaplarından asla değil. Özellikle günümüzde daha da patlayan güzellik algısına kafa tutması hoşuma gitti. Ne Eleanor hep karşılaştığımız mükemmel güzellikte ne de Park.
Kitaba başladıktan sonra çok akıcı gidiyor, aralarındaki iletişim çoğu zaman gülümsetiyor. Sadece benim beklentim biraz yüksekti ve bunu tam anlamıyla karşılamadı. Çoook güzeldi diyemem ama kötü de demem :)) Sevip sevmediğinizi anlarken biraz zorlanabileceğiniz bir kitap kısacası.
*
Bir alıntıyla bitirmek istiyorum yine:
"Seninle nasıl vedalaşacağımı bilemiyorum."
"Vedalaşma o zaman."
"Ama gitmek zorundayım..."
"Madem öyle, git. Ama benimle vedalaşma. Bu bir veda anı değil."
"Saçmalıyorsun. İnsanlar gerçekte hissettikleriyle yüzleşemeyecek kadar korktuklarında hep 'bu bir veda değil' derler. Yarın seni göremeyeceğim, Park. Seni bir daha ne zaman görebileceğimi bilmiyorum. Bu gerçek, 'bu bir veda değil' sözünden fazlasını hak ediyor."
"Yüzünü mü yıkadın?"
"Evet."
"Neden?"
"Çünkü tuhaf görünüyordum."
"Ve bundan yüzünü yıkayarak kurtulabileceğini mi düşündün?"
Hatta bazılarından hoşlanmıştı. Mesela çillerinden. Vücudunun üzerine şeker serpiştirilmiş gibi göründüğünü söylemişti.
Reklam