Ellerin gelişimi mükemmeldi. Annesinin yüzüne uzanmak, saçının bir tutamını çekmek için tasarlanmış incecik parmakları vardı. Yüzden sonra eller insanı insan yapan fiziksel özelliklerin ikincisiydi.
Otopsiyi yapan doktorlar için bu ölüler isimsiz yabancılar olabilirdi, ama o aynı hastaları hayattayken tanıyan biri olarak masada hiçbir şey duymadan yatan ölüsüne bakamaz, hep gözlerindeki pırıltılı farkındalığı hatırlardı.