Ama kafamı kurcalayan bir şey var. Neden on sekiz yaşında isyankar,otuzunda ılımlı ,kırkında geri dönüştürülmüş oluyoruz? Tam tersini hayal ediyorum, hayat ilerledikçe başkaldırış da artsa , yaşlılığın en önemli özelliği olana kadar gelişmeyi bırakmasa mesela.
Ben kaosun katedilmeye değer tek alan olduğunu iddia ediyorum ve bütün medeniyet yüzünü maneviyata çevirdiğinde sonun başlangıcı ve son da başlangıç olacak. Kaosta bütün neoklasiklerin bilmediği bir tür tesadüfi zarafet vardır. Kaos kendini en keskin düzen , mükemmellik, ahenk arayışında gösterir. Bu da Almadovar toreminin sonuçlarından biridir. Ahenk=Kaos
Söylemek istediğim,dünyanın üçte biri açlıktan ,diğer üçte ikisi bakış yokluğundan ölürken,bu diktatörlükte kendini açlıktan öldüren bir deliliğin olduğudur. Gene de anoreksik biri kendini herhangi birinden daha çok seyreder. Bütün kültürümüz ,bütün medeniyetimiz anoreksik. Gözlerimiz sabit.
Yeterince uzun süre baktığımız şeyden nefret edemeyiz,onu küçük göremeyiz. Günümüzde bütün şiddet ve politik rezalet.kimsenin kimseye bakmamasından kaynaklanıyor. Malesef derinleşiyor,çatlaklar içine savaş ve yıkımın girdiği uçurumlara dönüşüyor.