Meydana yeni bir cami yapmışım......
Kubbesinde hep çığlıklar onun,diyorum. "Hep ölenler oldu orada.Hep ateşler edildi.Yokuşlarında izdihamlar, kaldırımda kanlar, yüksek binaların pencerelerinden kalabalıkların üzerine ateş açanlar,kaçarken üst üste yığılıp ezilip kalanlar.Sonra halaylar,bayraklar,şarkılar,marşlar, yoldaşlıklar, haykırışlar, sevinçler,umutlar,alayına isyanlar.. Hâlâ o meydandalar..
Ne sandım ben o meydanı,diyorum."Ahı biter mi? O kubbe,şehri kendi sesinden başka sesle dinler mi?"
"Kılamam namaz orada,diyorum."Huzur bulamam.Ahı var insanların o meydanda."
Bir parçası olmadığım için hayata düşmanım.Beni içine almayan ama dışına da salmayan hayatla baş edebilmek için devamlı anlam arayışındayım.Anlamı yanlış aradığım için de hep hırçınlaşmaktayım.
Kim terbiye edecek beni?