Hicran Çelebi
@hicran___c
her şey sevmekle başladı…
hayat bazen çözülmesi gereken bir şey gibi değil de, sadece yaşanması gereken bir his gibi geliyor. her şeyin netleşmesini beklemek insanı yoruyor; çünkü bazı şeyler açıklığa kavuşmuyor, sadece kabulleniliyor. kontrol edemediğimiz şeylerle uğraşmayı bıraktığımızda, içimizde bir yer biraz olsun rahatlıyor. insan bazen bırakabildiği kadar hafifliyor. ve hayat, “olduğu kadar” kabul edildiğinde daha katlanılır hâle geliyor.
Reklam
önce insana inanıyor insan. sonra harflere, seslere, renklere. akşamlar herkesi alıp götürürken sessizce büyüyor. sabahlar bütün yatakların yaprak dökümü. anne uzun ağlıyor. baba tenhalar evliyası. bahçe ilk harfimiz, akasya hayal, kaysı sonsuz bir kader. insan erken öğreniyor gözyaşını. harfler ıslanıyor. renkler terk ediyor. sesler çok eski bir mezar.
Yalnızlık...Edebiyat
öfkeyle tevazu büyülü bir beşikti. bunun hayranlık olduğunu bilmiyordum. o güzel sözleri söyleyenler de bilmiyordu. cümlesi olmayanların canı sıkılmıyordu hiç. insan iyiliği öğrenmeden bilirmiş de, kötülük için zaman gerekirmiş. şimdi bile kime söylesem uzak uzak bakıyor. yalnızlık böyle saçaklanıyormuş…
Reklam