Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım,soğuk bir cehennemi andıran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu.
Her şey geçip gidiyor.
Neden bilmiyorum ama kadınlar bana hayatlarını anlatmaya başladıklarında hep sıkılıyorum.Belki de çok iyi hikaye anlatıcıları olmadıklarındandır-hep yanlış kısımları vurgularlar-ama hepsi bir kulağından girip diğerinden çıkar.
Kadınlar beni fırlatıp bir kenara atmak için tutunuyorlardı bana.Başkaları etraftaki beni küçümsüyor ve bana zalimce davranıyorlar ama yalnız kaldığımız anda bana yarışıyorlardı.Kadınlar ölü gibi derin uykuya daliyorlar.Bazen kadınların sadece uyumak için mi yaşadığını merak ediyorum.