Ö. Ö.
@higherself
329 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
bu kitapla ilgili ne düşüneceğimi bilemedim. ölümlerle ve aşklarla şekillenen bir yaşam ve arasında bol bol fikir beyanı.. karakterin her yaşadığı olayda ve deneyimde hayata karşı takındığı tavır değişse de, değişmeyen bağ kurma ihtiyacı ve her deneyimde içine kapanıp sonra açılmaya mecbur olan insan halleri hem çok tanıdık hem çok yabancı. Bittiğinde içinizde kocaman bir taş oturuyor gibi hissettiriyor.
Bir gün bir başkasının bedeninde uyanırsan ne olur?
Kitap bir kaçış olarak ruhunu başka bir bedene taşımayı becerebilen iki karakterle başlıyor. Sorun şu; kaçtığın yer yeni hapishanen olabilir mi? Eylemlerimizin sorumluluğunu ne kadar taşıyabiliyoruz? Bize verilen hayatlarla ilgili ne kadar söz sahibiyiz? Beden ne kadarı hatırlar?
Konusu itibariyle ilginç, sürekleyici de bir anlatımı var. Bazı soru işaretleri bıraksa da, okunmaya değer. Suç ve suça bakışımız, aile ve istismar, seçimler üzerine güzel bir deneme.
Bu kitapla ilgili kendime bir şeyler yazmak istiyorum ama konular genel olarak dağınık. Bu bir kurgu roman ve eğer İkinci Dünya Savaşını Almanya ve Japonya kazansaydı nasıl bir Amerika olurdu düşünülerek yazılmış. Bir Tanrı anlatıcı var kitapta ve bir sürü karakter. Karakterler bir yandan Almanya ve Japonya’nın savaşı kaybettiklerine dair kurgulanmış meşhur bir kitap okuyup üzerine tartışıyorlar. Çoğu da oldukları karakter değiller, yani her birinin içsel başka bir temsili daha var. Bir de karar almadan önce sürekli danıştıkları mistik bir kitap var. O da hep gerçeği mi söylüyor? Yazar sanırım “gerçek”le oynamak istemiş, bunu da biraz tarihi tersine düzüne çevirerek yapmış. Tabi Nazilerin kazandığı bir dünya kendisine de pek hoş gelmemiş olacak ki sonunu biraz “şaka yaptım ki” gibi bitirmiş.
İlginç bir kitap aslında, özellikle Türkiye’nin yeni yılları, kurulan yeni sistemin dil ve yaratılan kaynaklar üzerinden işlenişi. Yazansa temelde ajanlık yapmak zorunda bırakılmış yarı Yahudi bir Avusturyalı. Bir yandan onun kişisel hikayesini torunu üzerinden takip ederken, Türkiye’nin İkinci Dünya Savaşına girmemesinin nazik politikasını Nazilerin gözünden izliyoruz.. Bir yandan da yeni Türkiye’nin bir panoramasını yine sözde “yabancı” bir torun ve gazetecilik üzerinden görüyoruz. Her iki anlamda da raporlanan bir Türkiye var, ve buna paralel kişisel hayatlarının İstanbul’daki yaşantılarına izdüşümleri. Yine de ne hissedeceğimi bilemedim, çünkü biraz parçalı bir yapı olmuş ve her şeyden biraz konuşan ama sesi gür çıkmayan bir kitap.
Bu kitabı okumam 11 gün sürmüş, bazen çok uzun sürüyor kitapları bitirmem. Bu defa benimle ilgili -genelde de benle ilgili olur. Kitap çok tatlı bir kitap çünkü. Neden mi? 17 yaşlarında Jaxie’nin hikayesini kendi ağzından dinliyoruz çünkü, bir dolu argo ve onun dünyasının kalıplarıyla. Ama anlattığı hikayelerinin parçalı yapısı o derli topluluğu hiç bozmuyor. İhmal ve hatta istismar edilmiş bir çocuk ve çıkmak zorunda kaldığı bir yolculuğunu anlatıyor kitap boyunca. Belki yalnızca bir ay sürüyor yolculuk. Ama katman katman açılıyor hikaye. Tespitleriyle, karakterleri ve duygularını gözlemlemesiyle kalbinizde ufak bir taht kuruyor Jaxie
