hilal
@hiilalcee
Suda değil, düşüncelerimde boğuldum.
Hayal ürünü...
Bir katilin detayları hatırlaması onu kurtuluşa götürürken detayları unutması onun sonunu getirecek ilk adımların atılması anlamına gelir.
Katilin alzheimer olması da bu adımların hızlı atılmasına sebep olur.
Kitapta katilin bir yandan hayata tutunmaya çalışmasını ve bir yandan da çevrede dolanan başka bir seri katilin varlığından dolayı kızı Inhi'yi korumak adına bulunduğu eylemleri anlatır.
Kitabın gerçekten alzheimerlı bir bireyin anlatacağı şekilde konudan konuya atlanılması aynı durumlarda aynı tasvirlerin yapılması çok yerinde olmuştu. Gerçekten kitabı alzheimerlı bir bireyin ağzından dinliyormuşum gibi geldi.
●Spoiler●
Katilin manevi kızı olarak büyüttüğü Inhi'nin aslında küçük yaşta ölmesi ve hasta bakıcının da adı Inhi olduğu için katilin ikisini aynı kişi sanması bana saçma geldi.
Sonuçta katil yakın zamanı unutuyordu ve geçmişini detaylı bir şekilde hatırlıyordu.
Katilin en son 40 yaşında birini öldürmüş ve şu an 70 yaşında. Yani Inhi'yi o süre zarfında öldürmüş olsa hatırlardı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sessiz Kız
Tess Gerritsen favori yazarlarımdan biridir ve her satırı beni yeniden kendine bağlıyor.
Kurguladığı olay örgüsü öyle bir avuçları arasına alıyor ki beni kitap bitmeden ondan kopamıyorum sanki.
Özellikle Rizzoli&Isles serisin de tam olarak kopamama durumu yaşıyorum.
Bu incelememizde de Rizzoli%Isles serisinden Sessiz Kız'a değineceğim.
Olayımız kısaca Çin mahallesinde işlenen bir cinayetle başlıyor. Bir rehber, turistlere Çin mahallesini gezdirirken içlerinden bir çocuğun kesilmiş bir el bulmasıyla başlıyor.
İlk başta bu kesilmiş eli turun yaptığı bir şaka sansalar da üstünden akan kanlar gerçekliği gün yüzüne çıkartmaya yetiyordu.
Daha sonra olaylar o kadar hızlı gelişiyordu ki her sayfa da ayrı ipuçları kovalamaya başlıyorduk.
*SPOİLER*
Kitap bende çokça ters köşe yaptı. Iris'in o katilleri öldürdüğünü tahmin ediyordum ancak olayın bu kadar karmaşık olabileceği bana da sürpriz oldu. Zaten Tess'in nerdeyse tüm kitapları tahminlerimizi hep çürütmeye yönelik ve her zaman suçlu bu değildir dediğimiz kişiler çıkıyor. Çok da şaşırmamam lazımdı.
Maura ve Sıçan'ın -Çocuğa Sıçan diyor- mücadelesini daha detaylı okumak isterdim. Evet bir polis onlara zorbalık yapmış ve birbirleri sayesinde hayatta kalmış ancak çok yüzeysel kaldı benim için. Biraz daha onları okuyabilirdik.
Kitap bazı kısımlarda Iris'in ağzından yazıldığı için katilleri onun öldürdüğünü en başından anlıyorduk. Daha çok bilinmezlik isterdim. Tabiki maymunu gerçek bir maymun sandım. Gerçekten gri langur geldi ve Jane'e yardım etti sanıyordum. O an onların kim olduğunu okuyunca çok ters köşe oldum. Maymun Kral'ın gerçek olması çok ütopik olurdu.
Gabriel'in Jane'i sürekli düşünmesi ve onun üstüne düşmesi o kadar sempatik geldi ki bana. Ayaklı Green flag <3.
En çok Maura'ya üzüldüm. Zaten çok onu
Fahrenheit 4511000Kitap
Kitabı uzun zamandır okumayı düşünüyordum ancak hiçbir vakit bulamamıştım. Sınavlar başlamadan önce de bir şans vereyim dedim. Konusu baya ilgi çekiciydi. Ve şans verilmeyi hak ediyordu.
Kısaca özetlemek gerekirse kitapların yasakladığı bir distopya okuyoruz. Ve itfayiyeci olan Montag'ın yaptıklarını, yaşadıklarını sorgulaması sonucu düzene karşı gelerek yaptığı eylemleri okuyoruz.
*Minik bir eleştiri*
1.Çoğu kitapta polisler düzeni sağlayan kişiler olmasına rağmen bu kitabımızda bu görevi itfaiyeciler üstleniyor. İtfayecilerin alevleri söndürmek değilde yangın çıkartmak ana görevleri ve kitapların yakılmasında büyük rol oynamaktadırlar. Farklılık olması kitabı daha özgün ve ilgi çekici kılıyor.
2.Kitabın dilini pek sevemedim. Bazı sahneler o kadar hızlı geçiyordu ki olay örgüsü karışıyordu. Belki bu sorun yazarın dilinden veya çeviriden kaynaklı olabilir. Bazen öyle karışık geliyordu ki kitabı yarım bırakmayı bile düşündüm.
Ve kapanış;)
Kitapların olmadığı bir dünyada güçlü hafızaya sahip olmak en büyük şans.
Okumayı düşünürseniz boş bir zihinle akacağını düşünüyorum.
Şimdiden keyifli okumalar:]
Hafıza Polisi1000Kitap
Selam bugünkü incelemem okurken yer yer heyecanlandıran yer yer de şimdi ne olacak dedirten türden.
Kısaca sırayla her şeyin bir bir unutulduğu bir adada insanların verdikleri mücadeleyi anlatıyor.
Tabiki herkes her şeyi unutmuyor. Bazıları o kaybolan nesneleri hatırlamaya devam ediyor. Ve bu hatırlayanlar düzeni bozmasın diye hafıza polisleri onların peşine düşüyorlar.
Ve bu olay döngüsü içinde romancı, ihtiyar ve R.'nin yaşadıkları anları okuyoruz. Romancı ve ihtiyarın R.'yi saklamak için kurdukları sığınağı, hafıza polislerine yakalanmamak için verdikleri mücadeleyi anlatıyor.
Spoiler
Şimdi kendi kişisel yorumuma geçecek olursak ilginç bir konusu vardı ve beklentiyi baya yükseltmişti.
Kitabı okurken ne kadar tatmin olsam da sonunu farklı beklemiştim. Tabiki her kitap mutlu sonla bitmez ama o romancı kızımız o kadar uğraşıp kitabını tamamlamış, bazı nesnelerle eski anılarını zihninde canlandırmış olmasına rağmen sonunda bir hiç olması beni tatmin etmedi.
Romancımızın bir şeyler hatırlamasını, eskiye dönmesini isterdim. Çünkü çabalamıştı.
Bir de R.'nin sığınakta kızı tek başına bırakıp gitmesine ne demeli. Kız onun için hafıza polislerine yakalanmayı göze alıp ihtiyar ile birlikte kendisi için sığınak hazırlamışlardı.
Bir de bence hafıza polisleri hatırlayanlardan oluştuğunu düşünüyorum. İnsanlar sol bacağını kaybedince onlar dengesini kaybetmeden yürüyebiliyorlardı. Onların arkasında kim vardı, neden bunu yapıyorlardı... Keşke bu soruların cevabını alabilseydik.
Romancımızın annesi de o kadar şeyi saklamış ve geçmişten günümüze taşımasını sağlamıştı. Ve şimdi saklanan her şey boşa gitmiş gibi. Boşa verilmiş bir uğraş. Bu kısım daha farklı işlenebilirdi.
Kitaptaki en sevdiğim sahne romancının sol bacağını unutması ve ondan yaratıkmışcasına bahsetmesiydi.
SARI YÜZ1000Kitap
Buraya kitabın arka kapağında bulabileceğiniz özet yerine gerçek bir değerlendirme/kitap tahlili yapmak istiyorum.
Kitap okumaya uzunca bir ara vermiştim ve bu döngüyü kırmak için şanslı kitabımı 'Sarı Yüz' olarak belirledim.
Dili yorucu değildi ve sayfalar birbiri ardına akıyordu. İnsanın okudukça okuyasım geliyordu.
Özetine göz gezdirince hoşuma gitmişti. Ben -daha önceden böyle bir konuya denk gelmediğim için- özgün buldum.
Okurken yer yer keyif aldım, çokça sinirlendim.
Okumayı düşünenlere şimdiden iyi okumalar
Bundan sonrası bolca spoiler içerecek
Aslında bu sinir direkt Juniper ile alakalı.
Şöyleki çokça kurban psikolojisine giriyor. Athena'nın yaptığı her şey kendinden çalınmış gibi düşünerek kendi kendine kıskançlığını sivrileştiriyor.
Athena iyi bir arkadaş değildi. Yer yer bunu Juniper'ın hissettiklerine ve düşüncelerine dayanarak söylüyorum. İnsanların acısından beslenip ve onların acılarını kendi acıları gibi göstererek yazdığı yazılar, kitaplarla kendine ait bir dünya kurmaya çalışıyordu.
Juniper ile olan arkadaşlığı sevgisinden mi yoksa onun anılarını kendi yaşamış gibi yazılarına aktarmak için mi görüşmeye devam ettiğini anlayamadım. Zaten kitapta Athena ölünce bunlar bir yerde o kadar da önemli olmadı. Hangisi olursa olsun tek bildiğimiz her şeye rağmen kopmamaya çalıştıklarıydı.
Juniper'a gelince ilk önce Athena için sevinip daha sonra onun gibi ilgi görememesi onu kıskançlığın acımasız pençelerine sıkışmasına engel olamıyordu.
Tüm kitap boyunca Juniper'in kendini mağdur konumuna koyup, benmerkezcil bakış açısıyla anlatmasını okumak o kadar yorucuydu ki.
Ama şunu söylemeliyim ki kitap bir konuda haklıydı. Bazen bir insanı ne kadar sevsek de bizim başarımızı geçince ister istemez kıskanmaya başlamamız elde değil ama bu o kişiyi