Hilal Kılıç

Hilal Kılıç
@hilallk_
İçimde eksik olanı naif bir şekilde hatırlatan kitap...
10/10
·416 syf.··
2026 5. kitabı
·
7 günde okudu
·
Okunma: 18 Şubat 2026 18:34
Bu kitap beni çözmedi. Ama beni bana yaklaştırdı. Belki de en çok buna ihtiyacım vardı. Okurken bir hikâyenin içine girmedim; kendi içimde dolaştım. Aynı sayfayı tekrar okumak bir alışkanlık değildi; kendime biraz daha yaklaşma cesaretiydi. İlk okuyuşta sadece etkileyici gelen bir satır, ikinci okuyuşta içimde sakladığım bir duygunun adını koydu. Altını çizdikçe metin azalmadı; aksine çoğaldı. Çizdiğim her yer yeni bir anlamın başlangıcı gibiydi. Hatta bazen çizmediklerim eksik kalmış gibi geldi. Çünkü neredeyse her cümle, insanın iç dünyasına açılan başka bir kapıydı. Bu kitap okunacak değil, sindirilecek bir kitaptı. Nietzsche’nin yalnızlığıyla Breuer’in sıkışmışlığı arasında gidip gelirken, aslında insanın kendinden kaçışını izledim. Güçlü olma çabasının altında ne kadar kırılgan bir öz taşıdığımızı gördüm. Ve belki de ilk kez, bu kırılganlığa bu kadar yakından bakabildim. Bu kitap beni tamamlamadı. Ama içimde dağınık duran düşünceleri bir araya getirdi. Beni susturmadı; aksine kendi iç sesimi daha net duymamı sağladı. Bu yüzden biliyorum ki bu kitap tek bir zamana ait değil. Çünkü ben değiştikçe, bu kitabın bana göstereceği yüz de değişecek. Her okuyuşta başka bir yerime temas edecek. Ve belki de her seferinde biraz daha dürüst bir karşılaşma yaşayacağım. Bazı kitaplar biter. Bazıları ise insanın içinde devam eder. Bu kitap bende devam ediyor.
1000Kitap
Nietzsche AğladığındaIrvin D. Yalom · Ayrıntı Yayınları · 202469,9bin okunma