ben ona yuva kurar gibi o kadar cümle kurdum, içimden içimden.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"yediğin ekmeğin olsun da... bir de huzur. yattığında uyu. daha ne ister insan," dedi. "öyle," dedim. ama öyle mi, değil mi bildiğimden değil. savaş görmüş, yazık, hak vereyim istedim. yoksa neler istiyordu içim neler.
yerin göğün utancı geldi içime çöktü.
Belki de Üzülmeliyiz
"Aşk Canavarı"nın alevinin aramızdan seçip götürdüğü kurbanı ağırbaşlılıkla uğurlayıp, bu ateşin bize değmemiş olmasına neredeyse içten içe seviniyoruz. Seçilmemiş olduğumuza, aşk seçkinlerinden olmadığımıza seviniyoruz.
Ama belki de üzülmeliyiz.
Asalet sahibi, ölçülü, bin yılda biçimlenmiş kültürel iklimin insanlarıydılar. Onları evlerinde hayal edebiliyordum: Akşam eve girdiklerinde kapıda karşılanıyorlar, varlıkları evde hissedilir bir merkez oluşturuyor, şefkatli ama buyurgan babalara dönüşüyorlardı. Ağırbaşlı mü'minler, mütevekkil tacirler, ahlaklı komşulardı onlar.