Hilal Yavuz
@hilalyavuz
91 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Kitabın yazarı Christy Brown Serebral Palsi ve sadece sol ayak parmaklarını oynatabiliyor.
Kitap birey olarak verilen olağanüstü mücadeleyi aklımıza sabitleyen gurur verici bir otobiyografi.
Reklam
Deborah için derinlerde sislerin dans ettiği bir dehliz var. Bir ışık, bir belirti arıyor. Belki de kendini arıyor..
Küçük yaşta travmalarla dolu dünyasına, o karmakarışıklığa kolayca şizofreni diyor insanlar. Bu psikolojik adlandırmaların ancak kendi içine sığamayacak kadar güçlü ruhlara verildiğine inanıyorum ve travmaların insanların sahih olmayan hislerine karşı var olduğunu bilerek kabul ediyorum.
Kitabın son sayfasını kapatırken Deborah gibi geniş ruhların Vadedilmemiş Gül Bahçelerinde dingin olduklarını hissediyorum.
Savaş başlaması için silahlı eylem gerekmiyor. Çocukların aç olduğu, kadınlarla birlikte umutların yakıldığı, eğitimin rekabet, paranın cephe olduğu, başat olmanın insanlara gaye olması savaş için kafi geldiği kanısındayım.
Cengiz Aytmatov da bir nevi dönemin panoramasını, insanlara sirayet eden yıkıcı etkileri savaş üzerinden anlatıyor.
"Ey dağların, denizlerin öbür tarafındaki insanlar, siz ki mavi göğün altında yaşıyorsunuz, savaş neyinize gerek? Ben toprağım, bana bakın! Ben herbiriniz için aynıyım ve siz de benim gözümde eşitsiniz. Benim için önemli olan sizin sözleriniz değildir. Ben sizin dostluğunuza muhtacım, çalışmanıza, beni işlemenize! Saban izine bir çekirdek, bir tohum tanesi atın, size yüz katını vereyim, küçük bir fidan dikin kocaman bir çınar vereyim! Evler kurun, temel olayım! Üreyin, çoğalın, büyüğüm, ucum bucağım da yok.. Hepinize yeterim ben.. "
