Ah!
Okuduğum ikinci Ayşe Kulin romanı.
Yine harika, yine kelimelerin kifayetsiz kalışı!
Mükemmel bir roman, mükemmel bir kalem.
Eğer kitabı okumadıysan ve buradaki incelemelere göz gezdiriyorsan kıymetli okur arkadaşım; derhal kitabı oku.
Eminim bayılacaksın.
Aşk ve esir bir şehir.
Son sayfalarında içim hayli parçalandı.
Ağladım, çokça.
Eminim benim gibi gözyaşlarına hakim olmakta zorlanan okurlar da olmuştur.
Osmanlı döneminin hazin sonunu iliklerimde hissettim!
Yarabbim, ne acılar çekilmişti...
Sırf güzel bir istikbal olsun diye.
Yani bizler için...
Nelerden vazgecilmiş, nelere cesaret edilmişti.
Azîz milletim. Azîz atalarım. Bu vatanı işgal zamanında başı boş bırakmayıp, mandalara karşı çıkıp koruyup kollayan azîz askerlerim.
Azîz delikanlı ve delikanlı hanımlar.
Nasıl öderiz borcumuzu?
Şu an bu hayatta rahat nefes alabiliyorsan sizin faaliyetleriniz, sizin cesaretiniz, sizin düşünceleriniz sayesindedir.
Her olayı, verilmiş her kararı dönemin şartları içinde değerlendirmek gerektiğini pek tabii biliyorum ve bu yüzden bir kez daha şeref duyuyorum.
Ve iyi ki...
Ayşe Kulin, bize böyle kurgusu az romanlarla aydınlatıyor.
Gönülden müteşekkirim.