Aradan günler geçer ve adam o kavanoza taş bağladığı için tam anlamıyla mutluluk duyar. Her şeyin bambaşka olacağına dair inancı mı sarsılmıştır? Yoksa bazı yüreklerin yeşermediğini, yeşerse de etraflarına verebildikleri tek şeyin onları kanatmaktan başka bir şeye yaramayan dikenlerle dolu bir kaktüsün yuva bulabileceği kadar kuruyup çölleştiğini mi anlamıştır? Bu sefer de bunu bilemez. Bildiğini düşündüğü tek bir düşünce geçer kafasından; ölüme bahanesidir butimar kuşlarının, bekleyişin umutsuzluğu...