Bir el uzatmıştım sizlere. Buradayım, görün beni demek istercesine parmaklarımla havayı tırmaladım. Ümitvar gözlerle izledim kolum öylece dururken havada. Sizden ümidimi asla kesmedim. Ya o farklı bir ruhsa, ya o da herkes gibi yargıların kof koynuna sığınmayacaksa dedim kendi kendime. Olmadı türdaşlarım, ümitvar olmak insanları oluşlarından uzaklaştırmaya yetmedi. Arada bir havada tutunacak bir cisim arayışında olan parmaklarıma hafif dokunuşlarla temas edenler oldu. Ama onlar da bencillik libasına bürünüp elimi boşluğun acı yansızlığına savurup gerisin geri gittiler. İnsanlar hayatınızda varlıkları ya da var olma ihtimalleriyle hikaye olabilirler, çok zorlarsanız şiir bile olabilirler ama asla aranan cevap olmayacaklar sevgili türdaşlarım.