Ahmet Ümit, Gaziantep’teki Hitit kazı alanında işlenen vahşi cinayetlerle, binlerce yıl öncesinden tabletler aracılığıyla seslenen Katip Patasana’nın itiraflarını muazzam bir kurguyla birleştiriyor. Tarihin kanlı döngüsünü, insanın hiç değişmeyen şiddet eğilimini ve kökleri geçmişe uzanan sırları soluk soluğa bir polisiye örgüsüyle sorgulayan derinlikli bir roman.
Bugün Yunan tanrıları olarak bildiklerimizin aslında Anadolu tanrıları olduğunu anlatıyor.  Yunanlılar; İyonyalılar, Karyalılar, Sümerler, Hititler gibi Anadolu halklarının kültürlerini sahiplenmiş, Türkler ise İslamiyete uymayan her şeyi batıya itelemişler.
Ayrıca bugün İslamiyete ait olduğunu sandığımız bazı geleneklerin, örneğin domuz yememek ya da sünnet, aslında Kibele’ye tapınan halkların törenlerinden kalma gelenekler olduğunu anlatıyor. Bir kurban verme geleneği; erkeklik organı kökünden kesilerek toprağa gömülür ki Kibele baharı getirsin… ya da bütün domuzlar Kibeleye kurban verildiği için domuz yemek yasaktır. Hıdırellez ya da Nevruz, Tammuz’un dirilişidir...
Karşılıklı Yardımlaşmanın Evrime Katkısı kitabında okuduğum bir bilgiyi burada da gördüm; ayinler :) eski toplumlar ibadet için şarap içip ateş başında dans ederler, dans ederken en çok kendinden geçenler tanrı ile en çok bağ kuranlar olarak görülürler
“Türkler geldiğinde Anadolu’nun nüfusu 21 milyondu. Doğudan gelen Türk soyu 1-2 milyon. Gelen Türkler Anadolu’daki nüfusu şişirmemiş tersine orada bulundukları nüfusa karışmışlardır. Bu nedenle biz o uygarlığın gerçek varisleriyiz çünkü o kültür Anadolu’da doğup gelişmiştir. Anadolu’dan Yunanistan’a geçmiştir.”

Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir Zamanlar Anadolu'da
Çatalhöyük'te kazı çalışmaları yapan bir akademisyenin kızının hatıra defteri ne kadar eğlenceli olabilir? Binlerce yıldır değişmeyen ve okuyanları şaşkınlığa uğratacak benzerlikler. Özellikle dini inanış ve ritüellerin benzerliği karşısında küçük dilinizi yutacaksınız. Semavi dinlerin bünyesinde yer alan bir çok şeyin 3000-4000 yıl önce Sümer ve Hitit uygarlığında yer almış olması şaşkınlık verici.
Patasana Hitit Uygarlığı'nın başyazmanı. Geçmişte bıraktığı tablet yazıları arkeoloji araştırmaları sonucu ortaya çıkıyor. Bu yazılarda yaşadığı acıları anlatarak insanların ders çıkarmasını, din, dil, ırk ayrımı yapmadan, birbirlerini öldürmeden yaşamaları gerektiğini aksi halde savaşın ve acıların hiç bitmeyeceğini belirtiyor. Bir yandan da Patasana'nın yazdığı bu tabletleri arayan arkeologların hayatıyla beraber Ermeni ve Kürt Sorunu'nu ele alınıyor. Tarihsel bilgi vermesi açısından insanı doyuma ulaştıran bir kitap. Sadece malum kişinin, öldürerek ve ölümü anımsatarak, insanların birbirini öldürmesini engellemeye çalışması mantıksız geldi bana.
Patasana-
Arkeolojik bir kazı alanında, Hititler döneminden kalan tabletlerin gün yüzüne çıkmasıyla başlıyor hikaye. Başrahip Patasana’nın tabletlere kazıdığı itiraflar, günümüz Gaziantep’inde işlenen gizemli cinayetlerle iç içe geçiyor. Ahmet Ümit öyle bir köprü kurmuş ki geçmişle bugün arasında; "İnsan binlerce yıl geçse de hiç mi değişmez?" diye sormaktan kendinizi alamıyorsunuz.
Çünkü bu kitap sadece "Katil kim?" sorusunun peşinden koşan sıradan bir polisiye değil. Güneydoğu’nun o mistik, büyüleyici ve bir o kadar da hüzünlü atmosferinde; aşkı, nefreti, vicdanı ve en çok da insanın içindeki o hiç bitmeyen şiddet eğilimini sorguluyor. Patasana’nın çığlığı, bugünün insanının yalnızlığına karışıyor.
Kayıp Uygarlıklar Serisi
Hititler kitabını okurken beni en çok etkileyen şey, Anadolu’nun tam kalbinde kurulmuş bu uygarlığın bugün hâlâ ne kadar gizemli kalabildiğiydi. Alacahöyük’te bulunan güneş disklerinden devlet düzenine, savaş stratejilerinden inanç sistemlerine kadar her detay, Hititlerin sadece güçlü bir imparatorluk değil; aynı zamanda derin bir kültür inşa ettiğini gösteriyor.
Kitap boyunca özellikle şunu düşündüm: Bugün bile “Eti” kelimesini markalarda, şehir isimlerinde ya da günlük hayatın içinde görmeye devam ederken aslında binlerce yıllık bir mirasın izlerini taşıyoruz. Afet İnan’ın Türk Tarih Kongresi’nde Hititler üzerine yaptığı vurgu da bu bağın neden bu kadar önemli görüldüğünü daha iyi anlamamı sağladı.
Anlatım dili ağır akademik bir tarih kitabı gibi değil; merak uyandıran ve okuyucuyu sürekli araştırmaya iten bir havası var. Özellikle II. Şuppiluliuma’dan krallık yapısına kadar verilen bilgiler, “kaybolmuş” denilen bir uygarlığın aslında ne kadar büyük bir etki bıraktığını hissettiriyor. Tarihe uzak olan biri için bile sıkmadan okutabilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Benim için bu kitap sadece Hititleri anlatmadı; Anadolu’nun altında hâlâ konuşmayı bekleyen bir geçmiş olduğunu da hissettirdi.