human person
@hitori
┐(￣ヘ￣)┌
152 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Fumio Sasaki bir filozof değil, hayatında minimalizmi keşfedip uygulayabilmiş biri. Kitabında bu süreçten, yaptığı değişikliklerden ve bunların hayatına etkilerinden bahsediyor. Okurlara kendi yaşamlarına uyarlayabilecekleri somut örnekler sunuyor. Minimalizmi benimsemiş sıradan birinin deneyimlerini paylaşması açısından gündelik bir anlatıma sahip. Bazı fikirleri, alıntıları ve bilimle kurduğu bağlantılar zaman zaman zayıf kalsa da, minimalizm yolculuğunda motivasyon olması için güzel bir kitap.
Kitapta vurguladığı noktalardan biri, minimalizmin asıl amacının sahip olunan eşyaları azaltmak olmadığı. Hayatımızı sadeleştirerek, gerçekten ne yapmak istediğimize ve mutluluğa odağımızı artırabiliriz. Hayattan kaçma ve sorunlarımla yüzleşmeme sorunumun kaynağı eşyalarım olmasa da, minimalizmin kendimle ve hayatla daha fazla yüzleşmemi sağlayarak benim için gerçekten önemli olan şeylere odaklanmamı artıracağını umuyorum.
Goodbye, Things: The New Japanese MinimalismFumio Sasaki · W. W. Norton & Company · 201712 okunma
Kitabı okuyalı bir ayı geçti, aklımda bıraktıklarını not almış olmak istiyorum. Geride rahatsız edici bir his bırakan bir konu, ama çok güzel bir üslup ve tespitler. İki yetişkin adam, hem hayatı bu derece doluca yaşıyorlar hem de kendi küçük dünyalarında sıkışık kalmışlar. İç dünyaları, insan ilişkileri, hayata dair geliştirdikleri anlayış normalin ötesinde bir zenginlik taşıyor ama en sonunda geldikleri şey evlerinde baktıkları genç kıza garip bir takıntı beslemek. İkisinin arasındaki arkadaşlık da, Nihal'e duydukları da sevgi de bana çelişkili hisler yaşattı. Belki bu nedenle kitabın asıl güzelliğini görmedim, ya da "asıl konu aslında çocukluğa bir ağıt" sonucuna varamadım. Karakterlerin sadece bu düzende var olması kaybedilmiş bir potansiyel gibiydi. Ama aslında mükemmellik beklemek de mümkün değil ki, belki de çıkarabileceğim mesaj budur - insan ruh dünyası hem çok zengin hem de yüzeysel kalan bir varlık olabilir. Yazarı okumaya devam edeceğim.
Psikolojik unsurların güzel işlendiği, kısa ve öz bir uzayda keşif hikayesi. Dört astronot, dünya dışı hayatı araştırmak üzere uzun yıllar sürecek bir görevdeler. İnceleyecekleri gezegenlere varana kadar olan yolculuğu metabolizmaları yavaşlatılmış şekilde, bir tür donmuş durumda geçiriyorlar. Görevleri üç farklı gezegeni ve bir uyduyu incelemek.
Temel kurallarından biri, inceledikleri ortamları onlara uyum sağlamaya zorlamak yerine kendilerinde genetik değişiklikler yaparak olabilecek en az müdahale edici şekilde keşif yapmak. Sadece bu kural bile karakterlerin değerlerine, kim olduklarına ilişkin bir kavrayış sağlıyor.
Dört yer de kendine özgü ve ilgi çekici. Yazar bu ortamların karakterlerin psikolojilerine etkilerine de değinerek okuması keyif verici bir bütünlük oluşturmuş. Dünya'dan haber alamamaya başlamalarının ardından ise bilimin yeri ve insanlık için önemli seçimler hakkında düşünmeye yönlendiriyor.
Aytmatov sevgiyi ne güzel anlatıyor. Kitap; toprağa, eve, insanlara duyulan sevginin ve savaşın getirdiği acıların yoğunluğu içinde ilerliyor. Bu kadar az sayfaya rağmen derinliği yaşatıyor. Ekinlerin içinde her şeyi, başlangıcı, insanlarla bağlarını, savaşı, Tolgonay ile birlikte yaşıyoruz. Ama son yok, ne olursa olsun güneş doğmaya, günler ilerlemeye devam ediyor. Bir bebek varlığıyla dünyayı devam ettiriyor.
Tolgonay'ın kelimeleri az. İçinden geçen her şeyi söylemeye de dili varmıyor. Ama dünyadaki herkese bir diyeceği var. Her birinin kalbine nasıl gireyim de anlatayım diye soruyor Toprak Ana'ya. İşte bu kitap Tolgonay'ın diyeceği. Kalbe girip anlatıyor. Herkes okusa belki, bir ihtimal, dünya biraz daha iyi bir yer olurdu.
Kitap çok umut vaat eden bir şekilde başlıyor. Dünyanın kurgusu ve karakterlerin etkileşimleri güzel yazılmış. İnsanların ruhları bağırsaklarında yer alıyor, ölmelerinin ardından bağırsağa yerleşerek cesedi kontrol edebilen başıboş ruhlar var. Yazar tamamen yeni bir tanrı sistemi ve sadece belirli şekillerde girilebilen mitolojik bir bölge oluşturmuş; cesetlerle savaşın var olmasına adapte olmuş, mezarcıların ve ve koruyucu bekçilerin önemli meslekler olduğu bir dünya var. Ama kitabın ortalarında romantizmin ön plana geçmesinin ardından kurgunun kalitesinde büyük bir düşüş yaşanıyor.
Olay örgüsünde çözüme kavuşması gereken iki "çatışma" var, ana karakterler Hart ve Mercy'nin aşk hayatındaki sorun ve ölü bedenleri ele geçiren ruhların saldırılarının artmasının ardındaki gizem. İkisi de oldukça zayıf bir şekilde çözülüyor. (Spoiler - Bölgedeki en büyük tehdit ve en öncelikli gündem olan saldırıları, bir mezarcının kar etmek için oluşturduğu ortaya çıkıyor ve Mercy bunun toplam 4-5 sayfa içinde çözüme kavuşmasını sağlıyor.)
Kısacası, oluşturulmuş dünya çok güzel bir potansiyele sahipken kitap ne yazık ki vasat altı bir şekilde bitiyor. Akıcı olduğu ve karakter etkileşimleri doğal ve eğlenceli olduğu için vakit geçirmelik okunabilir.
