Tanrı’nın her zaman iyiyi istemesi gerekirken doğa iyiyi ancak yasalarını koyan kötüye karşılık ister; Tanrı’nın sürekli varlığını göstermesi gerekirken doğa, yasalarından biri gereği sürekli eylem içindedir. Bu nedenle doğa kendini onunla bir rekabet ve sürekli bir karşıtlık içinde bulacaktır. Peki, Tanrı ve doğanın aynı şey olduğu söylenebilir mi?
Dinlerin onu bize tarif ettiği şekilde var olduğunu farz etsek bile kesinlikle varlıkların en iğrenci Tanrı olurdu çünkü her şeye kadir olan bu varlık engelleyebileceği halde yeryüzünde kötülüğe izin vermiştir...
Din, Yaratıcıyla kurulan bir anlaşma, yani insanın, yüce sahip tarafından kendisine bahşedilen varlık nedeniyle duyduğu minnettarlığı ibadet ederek göstermek zorunda olması değil midir?