Çocuklar "boş bir kâğıt" olarak dünyaya gelmezler. Tam tersi içlerine yerleştirilmiş ilahi bir “tohum” ile kendi gerçeğini çiçek çiçek açabilmek için doğarlar.
Çocuklar ahsen-i takvimdir, duru ve temizdir. Oysa biz yetişkinler büyüdükçe günahla tanışır ve bozulmaya başlarız. İşte bu yüzden çocuklar bizlerden çok daha üsttedir. Ve yine bu yüzden bir çocuğun seviyesine inmek değil bilakis çıkmak gerekir.