İnceleme yapmakta her ne kadar başarılı olmasamda..
“Spastik ikili kuadriplejim var, beyin felci olarak da biliniyor. Zihnimi değil , yalnızca vücudumu kısıtlayan bir şey.”
Kitap 11 yaşındaki engelli Melody’nin dilinden anlatılıyor. Melody doğuştan sahip olduğu bu hastalıktan dolayı tekerlekli sandalyeye mahkum, hareket edemeyen , konuşamayan, yazamayan fakat fotoğrafik hafızası çok iyi olan küçük bir kız çocuğudur. Başladığı okulun en zeki öğrencisidir ancak bunu kimse bilmiyordur. Böyle engelli bir çocuğun asla bir şeyi başarabileceğine ya da bir soruyu doğru cevaplayabileceğine inanmıyorlar. Melody’nin bir şeyler anlatmaya çalışırken istemsizce hareket eden bacağı ve akan salyaları yüzünden ise hiç bir öğrenci onu istemiyor. Girdiği her sınavdan en yüksek puanı almasına rağmen hepsi özel yardımcısının ona yardım ettiğini düşünüyorlar. Sürekli yanındayken onun hakkında konuşup bunu onun anlamadığını zannediyorlar, lakin Melody’nin duyup her şeyi anladığını bilmiyorlar.
Melody’nin yaşadığı süreç boyunca istediği tek şey anne ve babasına “Sizi Seviyorum” diyebilmek...herkes gibi anlaşılmak...
11 yaşındaki küçük bir çocuk için yaşadığı şeyler gerçekten de çok zor. Kitabı okurken her an kendimi Melody’nin yerine koydum , onun gibi hissetmeye çalıştım -tabi ki ne kadar onun gibi hissedebilirsem-Melody bana hayatta ki ufacık şeyleri dahi kafamıza çok taktığımızı , ne kadar az şükrettiğimizi hatırlattı. Yazar Melody’nin sesini çok başarılı bir şekilde aktarmış, hiç sıkılmadan okuduğum , içinde kaybolup gittiğim bir kitaptı. Melody kadar güçlü olmak istediğim yerler oldu.Annesini , babasını ve komşuları Bayan V’yi onun gibi çok sevdim.Yeri geldiğinde göz yaşlarımı tutamazken , yeri geldiğinde okuldaki bazı kişilere kızmaktan kendimi alamadım. Melody’nin düşünceleri,