Helin Karataş
@hlnnkrts
Bütün mümkünlerin kıyısında bir okur..
28 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Beş farklı ölüm..Beşinde farklı ölüm teması ve kısa süreli normal hayata geçiş..Ölmek mi zordu unutulmak mı..? Kitabın son sayfasından sonrasında kendime bunu sordum..Bu kadar kolay unutulacaksa insan neden di bunca sevilme çabası bu koşuşturma bunca uğraş ne içindi..?
Kitap hiç bir başarısı olmayan,sorunlu,anlamakta zorlukları olan Czentovic’in satrançta ki ilginç başarısını,başarısıyla şampiyonluğunu farklı kılmaya çalışırken bir an da dört duvar arasında hiç bir yaşamı,uğraşı olmayan çaldığı satranç kitabıyla içerde ki zamanını çift kişilik oyunda tek kişi olup hem siyahı hem beyazı oynayan Dr.B’yi anlatarak kitabı daha ilginç kılmış..Binlerce kez çift kişilik oyunu tek beden iki ruhla oynayıp geçmek bilmeyen günlerini akıl oyunuyla geçirip yaşadığı dört duvarı daha çok yaşanabilir kılmak..Yaşadığı o içsel bunalımı sanki yaşamışım gibi hissettim..Okuyucuya o çaresizliği gerçek anlamda betimlemeleriye hissettiren bir kitap..Sevdim..
Kitaba;”bazı yaralar vardır ruhu cüzzam gibi ağır ağır kemirip yok eder..”Diye başlayan Sadık Hidâyet aslında kendisinin bile çözemediği hayal ve gerçeğin orta yerinde hep ölmek isteğiyle yanlızlığına gömülmüş..Gerçek hayatında iki kez intihara teşebbüs edip birinde başarılı olmuş olan şairin yazdıklarıyla içinde bulunduğu ruh halini kaleme aldığını düşünüyorum..Bir hayale mi bir gerçeğe mi aşık olduğu belli olmayan iki farklı kadından bahsederken fosforlu kalemlerle altının çizilesi o derin aşkını anlatırken bir katil ruhuyla bıçak darbeleriye yaklaşan bir garip ruh hali..Bir roman gibi okunması mümkün olmayan kitap kelime oyunlarıyla betimleme ve benzetme sanatlarıyla ve çoğu zaman hastalıklı ruh halini yansıtan rahatsız edici,düşündüren yaklaışımıyla okuyucuyu içine çekiyor..
Bitirir bitirmez aklıma düşen ilk şey şu hayatta ne yaşattıysanız yaşamadan ya da yaşayanların neler hissettiğini hissetmeden ölmeyeceğiniz gerçeği..Bir insan kendi gibi olmak istiyorsa,kendine has içine dönük bir hayatı varsa,herkesleşmediyse genelleme dışında tutulup farklı olduğu tanısı herkes tarafından konulur ve o insana sorulmadan hayatına yön verilir..Deli,hasta teşhisi konulmadan önce insanların neler yaşamış olduğu,bu içe dönük yaşama neden katlandığı hiç kimse tarafından sorulmazken tanısını koymak nasıl da kolay..Birilerinin hayatını bu denli kötü şekillendirmek en çokta insanoğluna yakışırdı herhalde..Tanısı konulan insana insani yaklaşan bireylere de deli denilip bir tımarhaneye tıkamak..Ruhlarını iyileştirmek mümkünken tanı koyup sırt çevirmek..Kuyuya atıp arkanı dönmek gibi..Nerde yorgun,solgun,ümitsiz birini görsem her zaman elini tutan,bu suskunluğun gerçeğine inen,dinleyen olacağıma söz veriyorum..Altıncı Koğuş farklı bir bakış açısı uyandırdı içimde yanlız insanlara biçilmiş bir çeşit yanlızlaştırma saldırısı.İç burkan,derin düşündüren felsefik bir yaklaşım..
Ah yaşlı adam..1000Kitap
Ruhunun derinliklerinde en yakınlarından bile yakınlıklarının verdiği uzaklığın getirdiği o müthiş acıyla günden güne eriyen yaşlı adam..Kendi içinde yalnızlığa gömülmüş geride kalmış 65 yaşın değersizliğini zayıf düşmüş kalbin de deli gibi hissederken bir yerlerde fark edilmeyi beklemek..48 sayfalık kitapta kendimi buldum sanırım..Derinden kırılmış ve yanlız kalmış bir kalp..Yaşamak için bütün çabalarını bırakıp ölmeyi beklemek..Nedendir bilmem..İnsanlığımızı,geldiğimiz çağı kısaca özet geçmiş gibi..En sevdiklerine yakınen uzaklaşmış bir kalp..Sadece kan pompalayan,hislerini unutmuş bir kalp..Ruhu ölmüş gömülmeyen bir beden..Öfkelenmeyi,çırpınmayı,söylenmeyi bırakıp kendi kendine sessizce veda eden yaşlı adam..Ruhu ölmüş kalbine ritmini yitirmiş kalbimi bırakıyorum..