TutunamayanlarEdebiyat
tarihin unuttukları! Sanki tarih tutunanların hepsini tek tek hatırlıyor da :)
Baştan sona başarılı bir eser. 
Oğuz Atay satır satır ince bir titizlikle ve üstün bir tutarlılıkla yazmış tutarsızlıklar silsilesini. Duygu geçişleri, anlatım dili, betimlemeler çok keyifli.
Çok uzun olduğundan ziyade ‘tutunamayanlar’ ruh hali sebebiyle kitaba tutunmam biraz gayret istedi. Başlarda kurguda bazı kopukluklar var gibi geldiğinden akışı yakalamam zaman aldı. Nihayet ilerleyen sayfalarda kendimi akışa bırakıp duygudan duyguya atlayarak hızla okuyabildim.
Gelelim kurguya! hmmmmmmmm
Kitap bir süredir görüşmediği yakın arkadaşı (Selim Işık) intihar haberiyle sarsılan Turgut Özben’in gözünden yazılmış. Neden? Nasıl olur? Benim nasıl bir etkim oldu-olamadı? sorgulamalarıyla arkadaşının görüştüğü kimseleri araştırarak son zamanlarında ne halde olduğunu öğrenmeye çalışırken, Selim’in yazdığı şarkılar ve günlükleri bulan Turgut’un yaşadığı duygusal buhranlar bazen çok tanıdık bazen çok çocukça bazen hiç alışılmadık ifadelerle kaleme alınmış. İçinde kaybolmamak elde değil.
Selim ise “tutunamayanlar” kelimesinin mucidi. Peki nedir tutunamayanlar? Kimlerdir? Hayatta işi rast gitmemiş, güzel günler geçirmiş ancak hep güzel geçiremediği günlere yanmış, kimse gb olmak istemezken kimse gb olamadığına hayıflanmış, sonunda da kimi dert ve kederden kimi de kendi iradesiyle hayatından vazgeçip ölüp giden bazılarıysa tutunamadığı gb ölmeyi bile beceremeyenler!!! ( hep bi intihar arzusu dile getiriliyor)”Hayatlarıyla yanlış olanların ölümleriyle doğru olmalarına imkan var mıdır?” 
Tutunamayanlar
Biraz ‘ben acılar çocuğuyum’ sızlanması hissettirdi. Evet tutunamayanlar ansiklopedisinde adı geçenlerin parlak bi hayatları olmamış gibi görünüyor ama hayat kime her şeyi tam veriyor ki?
Oğuz Atay satır satır ince bir titizlikle ve üstün bir tutarlılıkla yazmış tutarsızlıklar silsilesini. Duygu geçişleri, anlatım dili, betimlemeler çok keyifli.
Çok uzun olduğundan ziyade ‘tutunamayanlar’ ruh hali sebebiyle kitaba tutunmam biraz gayret istedi. Başlarda kurguda bazı kopukluklar var gibi geldiğinden akışı yakalamam zaman aldı. Nihayet ilerleyen sayfalarda kendimi akışa bırakıp duygudan duyguya atlayarak hızla okuyabildim.
Gelelim kurguya! hmmmmmmmm
Kitap bir süredir görüşmediği yakın arkadaşı (Selim Işık) intihar haberiyle sarsılan Turgut Özben’in gözünden yazılmış. Neden? Nasıl olur? Benim nasıl bir etkim oldu-olamadı? sorgulamalarıyla arkadaşının görüştüğü kimseleri araştırarak son zamanlarında ne halde olduğunu öğrenmeye çalışırken, Selim’in yazdığı şarkılar ve günlükleri bulan Turgut’un yaşadığı duygusal buhranlar bazen çok tanıdık bazen çok çocukça bazen hiç alışılmadık ifadelerle kaleme alınmış. İçinde kaybolmamak elde değil.
Selim ise “tutunamayanlar” kelimesinin mucidi. Peki nedir tutunamayanlar? Kimlerdir? Hayatta işi rast gitmemiş, güzel günler geçirmiş ancak hep güzel geçiremediği günlere yanmış, kimse gb olmak istemezken kimse gb olamadığına hayıflanmış, sonunda da kimi dert ve kederden kimi de kendi iradesiyle hayatından vazgeçip ölüp giden bazılarıysa tutunamadığı gb ölmeyi bile beceremeyenler!!! ( hep bi intihar arzusu dile getiriliyor)”Hayatlarıyla yanlış olanların ölümleriyle doğru olmalarına imkan var mıdır?” Tutunamayanlar
Biraz ‘ben acılar çocuğuyum’ sızlanması hissettirdi. Evet tutunamayanlar ansiklopedisinde adı geçenlerin parlak bi hayatları olmamış gibi görünüyor ama hayat kime her şeyi tam veriyor ki?