Söylesene Philip, neden yüce devletlerimiz savaşa takım takım insan koştururlar da, çocukları kurtarmaya sıra gelince bir avuç insan gönderemezler? Biz bu gerçeğin farkına varana dek daha ne kadar zaman geçecek ?
Günümüzde yalnızlığı ancak aşk ve dostluk doldurabilir. Mutluluk, herkese nasip olmayan, uğrunda her gün savaşılması gereken bir şeydir. Öyle sanıyorum ki mutlu karşımıza çıktığında, onu hakkını vererek yaşamalıyız.
Ve insanlığını arayan insanlar: İnsan, insanlığını en çok yitirdiği, kendisini tutsak hissettirecek kadar maddileşen bir dünyada, özünde sonsuzluğunu özleyen insanın, kendini araması değil midir?