‘Bak, mutsuz olduğum günler yapayalnız yürüyordum. Ben senin yokluğuna ağlarken neredeydin Tanrım?’
Ses şöyle cevap verdi: ‘Gördüğün o tek ayak izi bana ait. Kör ve terk edilmiş bir şekilde yürüdüğünü zannettiğin o günlerde ben hep senin yolunun üstündeydim. Sen benim yokluğuma ağlarken ben seni sırtımda taşıyordum.’
Sevildiğimizi hissetmek için önce kendimizi sevmemiz şarttır. Bir şeyi verebilmek içim önce ona sahip olmalıyız. Olmadığın bir şeyi başkalarına sunamazsın, değil mi?