İdil Drita
@hoid
İlk üç kitaptan bağımsız olan, ileri bir dönemde geçiyor ve karakterlerimiz de elbette farklı. Eğer ilk üç kitabı okuyup heyecanla buna geçtiyseniz, bir miktar hayal kırıklığına uğrayacağınızı düşünüyorum. Çünkü ikinci seri, bana asla birincinin yaşattıklarını yaşatamadı. Buna rağmen seriye kötü diyemem, sonuçta Brandon’dan çıkma bir eser. Merak etmeyin, bu ikinci seride ilk seriye göndermeler var. Şükürler olsun ki var yoksa dayanamayabilirdim. Ama görüşlerin kişiden kişiye değişeceğini düşünerek kitabı kısaca tanıtmam gerekirse: Daha gelişmiş bir çağda geçiyor ve olay ve karakterlerde “kovboy” havası var. Ana karakterlerden ikisi -Wax ve Wayne- fena değil, güçlü bir ikili. Pek ön planda olmasa da Steris’ten de hoşlandım ama Marasi... Bilemiyorum.
Reklam
Harikulade seriye, harikulade bir finaldi! Zaten ilk iki kitabı okumuş birinin, bu kitabı okumadan geçeceğini hiç sanmam ama yine de söyleyeyim: Okumalısınız.
Gelelim henüz okumamış olanların bakmaması gereken SPOILER içeren incelememe:
Bu kitapta Vin ve Elend’ın ne denli olgunlaştığını görüyoruz ve kendimizi gerçek bir savaşın içinde buluyoruz. Ya zaten kitabın ne kadar iyi olduğunu özetlemek için “Sissoylu bir çift + Ölen tanrılar” demek yeterli olur sanırım. Hatta o artıyı çıkarsak da olur.
Harap ve Muhafaza’ya gelince... Bilmiyorum ama Vin ve Elend’ın ölümünde duygusallaşmadığım kadar onlarınkinde duygusallaştım. “Ölen Tanrılar” terimi, beni bir şekilde ürpertiyor ve Cosmere’in dört bir yanında karşılaşabileceğimiz bir şey. Ve şimdi araya Cosmere teorilerimi sokmak istemiyorum ama sanki bizi DAHA BÜYÜK BİR ŞEYE yönlendiriyorlar. Şahsen Elend’den sonra Muhafaza’nın ölüp de düşen bedeninden bahsettiğinde kitap, tüylerim diken diken oldu ve tuhaf bir acı hissettim. Onun dışında Harap’la yaşanan olaylar da beni ürkütüyordu, çünkü ben kitaplarda “Criminal Mastermind”larla yüzleşmeye alışkınım sanırım. Düşman zeki biri olduğunda, kahramanla arasında geçen zeka kapışmasını okuyorsunuz genelde ve o tür kitapları da oldukça severim. Ama bu kitapta, düşman kutsal bir güç. Üstelik çok zeki de diyemem, çünkü kişiselleştirebileceğim bir şey de değil Harap. Yıkım hariç hiçbir şeyden anlamayan biri. Tek bildiği zarar olan bir varlık. Ve zarar verme isteğinin ardında insani nedenler yok, o sadece “öyle varolmuş” ve bence bu oldukça ürkütücü.
Sonunda kahramanın Sazed çıkacağını bir noktada tahmin etmiştim, bu yüzden ona olanlara şaşırmadım. Vin ve Elend’in yaşadığı sahne beni kısmen yıksa da düşündüğüm kadar çok üzülmedim. Çoğu insanın aksine, beni en çok üzen ölümlerden biri
İlk kitaba göre çok ağır geçiyor ve Kelsier’ın yokluğu GERÇEKTEN hissediliyor. Buna rağmen Vin ve Elend’ın olgunlaşışı, kurgunun daha açığa kavuştuğu, güzel bir geçiş kitabı. Üçüncü kitabı da okuduktan sonra bu yorumu yazdığım için söylüyorum, bu kitap boyunca dayanmayı başarırsanız, üçüncü kitaptan gerçekten çok memnun kalacaksınız, diye düşünüyorum ben. (Ufak Sazed esprileri bile ekliyorum mükemmel.)
Gelelim SPOILER sayılacak düşüncelerime.
İlk olarak Zane’i çok sevdiğim ve çabuk veda ettiğimize üzüldüm. Oysaki Kelsier’dan sonra yeni bir kuvvetli Sissoylu arayışındaydım — neyse ki bu beklediğim Sissoylu, Vin oldu da Zane için çok yas tutmadım. Sadece şu son sahnede, Zane ölmeden önce onun içinden konuşan şu “Tanrı”nın sözleri içimi ürpertti ve beni en çok heyecanlandıran sahnelerden biriydi sanırım.
Ha bir de, kitabın başlarında Sazed’in gidip “BU METNİ METALE YAZIYORUM ÇÜNKÜ METALE YAZILMAYAN HİÇBİR ŞEYE GÜVEN OLMAZ” diye başlayan metni kağıt kalem kapıp geçirmeye başlamasına o kadar hayran kaldım ki... Kitap boyunca bunun gerginliğini yaşadım sanırım.
