İdil Drita
@hoid
İlk kitapta Dorian, ikinci kitapta Chaol ve üçüncü kitapta da 638174927302 yaşındaki mitolojik fey prensi! Yuppi.
Romantik olayları eleştirirken darp edilmek istemiyorum doğrusu, romantizme karşı biri değilim. Ama okuyup okumama konusunda tereddüt edenler için söylemem gereken bir çift lafım var: Eğer romantizm sona erecek sanıyorsanız, ermiyor. Ha ama kurgu biraz daha açıklığa kavuşur diye umuyorduysanız, o kavuşuyor ve bu iyi bir şey. Birinci ve ikinci kitaba göre daha güzeldi bu, çünkü sonunda bu feyler ne yapıyor, cadılar ne yapıyor, Kral ne yapıyor biraz biraz anlayabildik!
Şimdi gelelim kitabı incelememe. Buradan sonrası spoiler içerebilir.
Celaena ders almak üzere Wendlyn’e mi ne gidiyor. Orada Rowan adlı kaslı elemandan ders alırken aynı zamanda biz feylerle ilgili bilgi edinebiliyoruz. İlk defa kitapta beni rahatsız eden kısımlar Celaena’lı bölümler değildi, bu yüzden diğer karakterlerin bölümlerine geçeceğim.
Chaol’un Aedion ve diğerleriyle ittifakı güzeldi. Hala Celaena için bir şeyler yapıyor olması beni oldukça duygulandırdı. Şu yeni gelen Aedion’u da çok sevdim, diyecek pek bir şeyim yok burada da.
Ama gelelim Manon bölümlerine. :Ddd?¿ Bölümleri kısaca özetlemem gerekirse:
— Hrr biz cadıyız, kötüyüz kötülük yaparız çocuğumuza kötülük öğretiriz.
— Neden?
— Bilmiyoz.
Yani bakmayın espri yaptığıma cadılar ne yapıyor sahiden anlamadım ben. Aslında hikayeye sonunda ejderhalar girecek diye çok sevinmiştim ama Manon bölümlerinde o kadar sıkıldım ki... Hani cadılar ilkel mi değil mi anlayamıyorsunuz. Amaçları da belirsiz.
Ve gelelim beni en çok rahatsız eden bölümlere: Dorian ve Sorscha. Öncelikle Dorian’ı çok sevdiğimi söylemeliyim ama kişiliği oturtturulamamış sanki. Çapkın deniliyordu, değil bence, Celaena’yı da Sorscha’yı da çok güzel sevdi. Asi
Reklam
İlk kitap biraz romantikti hatırlarsanız. BU DAHA DA ROMANTİK! Öyle ki, sadece kitaba bakıp “bi saniye bu suikastçiydi, değil mi?” diye düşündüğüm zamanlar oldu sık sık. Yine de şunu söylemeliyim, ilk kitapta tam olarak oluşturamadığı fantastik evreni bu kitapta oluşturmaya başlamış. AMA, yine de çok eksik var. Örneğin cadılardan bahsediyor ama cadılar ne yapar ne eder, güçlerinin sınırları nedir bilmiyoruz. Feylerden bahsediyor ama aynı şekilde, tam olarak ne olduklarını anlayamıyoruz.
Buradan sonra yazacaklarım spoiler, kitabı okumamışlar okumasın derim.
Kitapta beni en rahatsız eden şey Celaena’nın “her şey” çıkması. Diğer karakterler Celaena’nın yanında çok düşük kalıyor. Çok şükür Dorian büyü yetisi gibi bir şey edindi de biraz toparladı, onun haricinde Chaol falan çok sönük kalmış bence.
Daha kitabın başında, ilk kez Aelin’den bahsedildiğinde bizim Celaena olduğunu anlamıştım. Yani gerçekten, güçlü olan ne varsa kız ondan oluyor. Suikastçi, prenses (hatta taht varisi), mitolojik denilen şu feylerden... Ne bileyim, tüm gücün bir karakterde toplanması bana itici gelir hep. Özellikle de o güç, karakterin kendi yetileriyle kazandığı değil de doğuştan gelen güçse.
Öte yandan ben Celaena’yı tehlikeli bir suikastçi olarak göremiyorum. Evet, geçen kitabın aksine bu kitapta epey bir kişiyi öldürdü. Buna rağmen fark ettiyseniz, bu kızın öldürdüğü kişiler hep kötü çıkıyor. Hani olur da yanlışlıkla günah işlerse falan aman...
Gelelim şu Nehemia ve ölümüne. Ben Nehemia ne yaptı ne etti hiç anlamadım. Biri tarafından öldürülüşünü falan anlayabildim de Celaena onun ölümünü nasıl bir fedakarlığa bağladı onu anlayamadım tam. Öte yandan ilk kitaptan beri arkadaşlıkları da bana çok kaliteli gelmemişti, bu yüzden hiç üzülmedim bile kızın ölümüne ama herkes çok etkilenmiş
Kapağına bakarak çok yargılamışım kitabı, fena değildi. Çok popüler bir suikastçı kızımız var, hapishanemsi bir yerde, bir prens ve yüzbaşı tarafından ona bir fırsat sunuluyor ve hikaye başlıyor. Ama ayrıntılı bir fantastik evren yok ilk kitapta (bu yüzden diğer kitaplardaki ayrıntıları sonradan eklemiş gibi gözüküyor biraz.) Her şeye rağmen hızlı okudum. İçinde epey bir romantizm var, eğer fantastik kurgu içerisine yerleştirilmiş romantizmi seviyorsanız okumanızı öneririm.
Şimdi gelelim, sadece OKUYANLARIN bakması gereken eleştirilerime. Diğerlerine azıcık spoiler olabilir.
Öncelikle Celaena bir suikastçi için azıcık duygusal sanki. Ve şu Adarlan Suikastçi’si ismini hakedecek kadar yaptığı şeyler ne anlayamadım.
Ve en çok ilgimi çeken Chaol adlı karakter oldu. Yanlış anlamayın, Chaol kitapta en sevdiğim ve en mantıklı bulduğum karakterdi ama anlayamadığım birkaç şey var. Birincisi, Muhafız Kıtası Yüzbaşısı nasıl bir unvandır? Bu çevirmenle alakalı bir şey mi bilmiyorum ama okurken hep gülesim geldi. Sanki muhafızlarla dolu bir kıta var, bu da kıtada yüzbaşılık yapıyor anlamadım djanxjsjJ. Ve ikincisi, bu adam madem Muhafız Kıtası Yüzbaşısı, nasıl hayatı boyunca kimseyi öldürmemiş de Celaena için birini öldürünce ooo oluyor? Yani Kral bu herifi kek diye koymuş o mevkiye.
Gelelim Dorian’a. Kitabın başından beri çapkın prens gibi tanıtılıyor ama kime çapkınlık yapıyor anlayamıyoruz çünkü Celaena’ya çok güzel aşık oluyor ve her şey güllük gülistanlık:D?
