Hope 84
@hope84
52 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
5/10
2020 100. kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
iki bilimadamı, yiyen canlıyı deve çeviren bir tohum yaparlar ve... sonra yok arı büyüdü, yok sıçan büyüdü, yok çocuk büyüdü diye gelişen olaylar ve bu olayların ilgi çekici olmayan karakterlere etkileri... h.g wells'i severim ve kütüphaneme bir wells daha katmaktan mutlu oldum aslında ama klasik yazarın her eseri klasik olacak diye bir şey yok. bu kitabında hem hikayesi bir türlü ilgimi çekmedi hem de anlatım tarzını çok sevemedim. iz bırakan bir karakter eksikliği de cabası. hiç merak etmeden, bitirmiş olmak için bitirdim. sonuna doğru dev çocuklarla (onlara göre) cüce insanların ilişkisi azıcık ilgi çekici olsa da genel anlamda zor bir okuma tecrübesi idi. wells zamanının çok ötesinde bir yazar ve ithaki'nin serisindeki tüm eserleri (sevmediğim görünmez adam da dahil) tartışmasız klasikler. ancak bence tanrıların tohumu bu konuda bir istisna ve kanımca bir klasik değil.
marslılar tarafından yetiştirilen mike'ın insanları groklama (marsça, en yakın karşılığı "anlamak" olur sanırım) çabası. mike'ın insanlardan insanlığı öğrendiği ve onlara tanrı olduklarını öğrettiği hikaye güzel bir hikaye olmakla birlikte çok gereksiz ayrıntıların uzayıp gitmesi sonucu yorucu bir okuma tecrübesine sebep oluyor. çok güzel fikirler, dinler ve insanlık üzerine üzerinde düşünülmesi gereken önemli konular içeriyor aslında, ama bunun yanında rahatsız edici yönleri de var. özellikle cinsiyetçi yaklaşım kitaba dair en çok canımı sıkan şey. bu kadar saf ve temiz bir karakterin anlatıldığı hikayenin; "on seferden dokuzunda bir kadının tecavüze uğraması kısmen kendi suçudur", "bütün genç kadınlar birbirine benzer", ya da "bir kadınla evlenmek istiyorsan ona pahalı hediye alacaksın" gibi cümleler barındırması oldukça can sıkıcı. (cümleleri aklımda kaldığı gibi yazdım) böyle düşünceleri baş karakterlerin ağzına yerleştiren bir kitaba da sempatim azalıyor ister istemez. ayrıca güzelim hikayenin sıklıkla erotik bir bilimkurgu parodisine dönmesi de beni sıkan başka bir nokta. bir klasik olduğu kanımca şüphe götürmez ancak yine de stranger in a strange land denildiğinde ben ilk iron maiden şarkısı olanı hatırlayacağım.
üç amerikalı erkek tamamen kadınlardan oluşan bir topluluk keşfederler. kafanızda hınzır düşünceler oluşmaya başladıysa yanlış yerdesiniz, kadınlar ülkesi feminist bir kadın tarafından yazılmış, kadın güzellemeleri ile dolu zarif bir ütopya. söz konusu ülkenin nasıl sadece kadınlardan oluştuğu konusu bilimkurgudan çok fantastik bir biçimde açıklansa da tamamen kadınlardan oluşan bir ülkenin ne şekilde yöneltildiğini, işlerin nasıl yürüdüğünü bir kadının hayalgücünden keşfetmek oldukça keyifli. ülkeye gelen erkeklerin birisinin kendini nimetten sayan bir kadın düşmanı, diğerinin ise kadınlara tapan ve kendini onlara adamış birisi olması, üçüncü erkek karakterin ise diğer ikisi arasında bir karakter olması da hikayeye farklı bakış açıları katmış. kitabın vermeye çalıştığı mesajlar çoğunlukla kör kör parmağım gözüne olsa da kitabın yazıldığı tarih (1915) ve o dönemde kadınların durumu düşünüldüğünde bu mesajların bu kadar açık ve net verilmeye çalışılmış olması normal. hiç sıkılmadan severek ve bilimkurgu serisine kadınların ne kadar yakıştığını düşünerek okudum.
