Hope 84
@hope84
52 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
bilimkurgu klasikleri dahilindeki en sevdiğim ray bradbury eseri mars yıllıkları oldu. kitap küçük küçük öykülerden oluşuyor. insanların dünya'yı terk edip mars'a yerleşmeye karar vermesi teması bütün bu öykülerin temeli. ancak hikayeler birbirlerine çok da bağlı değil. bir çok hikaye kitabın bir parçası olmadan, kendi başına da okunabilir şekilde yazılmış. (ki hikayelerden bazılarını ray bradbury'nin bu seride yer alan başka bir eseri olan ve toplama eserlerden oluşan yakma zevki kitabında da görebilirsiniz. mesela bu kitapta "usher ıı" adıyla yer alan bir hikaye yakma zevkinde "çılgınlık karnavalı" başlığıyla sunulmuş) insanlığın marsa yerleşmesini bazen marslıların, bazen küçük bir ailenin, bazen de siyahi insanların gözünden yıl yıl takip ediyoruz. hikayeler yer yer karanlık, yer yer gizemli bazen de douglas adams'ı (otostopçunun galaksi rehberi) aratmayacak derecede absürd ve komik. bazı hikayeler ana temaya (marsa yerleşiyoruz) ve temanın kronolojisine sıkı sıkıya bağlı iken bazıları bu tema için yazılmamış da zorla hikayeye dahil edilmiş gibi alakasız öyküler. yine de alakasız öyküleri bile severek, hiç sıkılmadan okudum.
nükleer savaş sonrası sadece 4 milyon insanın hayatta kaldığı bir evrende geçiyor hikaye. insanlara yardım eden ama onlara da üstten bakan uzaylı bir ırk (vegalılar) sayesinde hayatta kalmış insanlar. vegalılar için ise dünya turistik bir bölgeden farksız. baş karakterimiz bir vegalıya dünyayı gezdirme görevi verilmiş ve görevi istemeyerek de olsa kabul etmiş bir sanat müfettişi. ancak söz konusu gezi hiç beklemediğimiz kadar hareketli geçiyor. ithakinin söz konusu serisinde bu kadar uzun teke tek dövüş sahneleri olan, bu kadar vurdulu kırdılı bir kitap daha yok sanırım. bu bakımdan şaşırtıcı. sonu da ilginç bir sürpriz barındırıyor. okuması gerçekten keyifliydi. mitoloji - bilimkurgu arası bu bol dövüşlü eseri bir oturuşta bitirdim. bu bakımdan çok sürükleyici olduğunu da ekleyeyim. ama gözlerim hep başka birşeyler arıyordu, bol bol dövüş okumak yerine dünyanın neden bu halde olduğu, savaşın neden çıktığı, hayatın nasıl devam ettiği gibi soruların cevaplarını okumak ya da karakterleri daha yakından tanımak isterdim. bunlar yerine baş karakterin herkesi dövdüğü bir kitap okuyor hissine büründüm. (en ilgi çekici yan karakterin en önemli özelliği ise yine herkesi dövüyor olması) sürükleyiciliğine laf yok ama asıl odaklanması gereken yerleri ıskaladığını düşündüğümden çok fazla tavsiye edemiyorum.
bu kitap da bana büyük sürpriz oldu. çok büyük beklentilerle almamıştım. ama kitabın daha ortalarında daha önce adını duymadığım için utandığım bir yazar oldu stanley g. weinbaum. 33 yaşında öldüğünü öğrendiğimde çok üzüldüm. daha uzun yaşasa kimbilir bilimkurgu adına ne çığırlar açacak bir zeka imiş kendisi. bu arada kitap aslında yalnızca bir mars destanından ibaret değil. bir kısa hikayeler toplaması. sanal gerçeklik üzerine ilk hikayelerden olan "pygmalion'un gözlüğü" ve alternatif evrenlerle ilgili "eğer dünyaları" özellikle duygusal ve hüzünlü yanlarıyla kalbime kazındılar. okuduktan sonra birkaç gün birşey okumak istemedim.
