tüm çıkış noktalarının, balmumuyla tıkanmış gibi olduğu bir zaman gelir. odanda oturur, genzini tıkayan, gözlerinin ardındaki gözyaşı torbacıklarında tehlikeli bir biçimde sıkışan iğne iğne batan acıyı hissedersin. tek bir kelime, tek bir hareket ve içine attığın her şey -iltihaplanmış dargınlıklar, kangren olmuş kıskançlıklar, tatmin edilmemiş arzular- öfkeli, aciz gözyaşlarıyla, bilhassa herhangi birini hedef almayan mahçup hıçkırıklar ve zırıltılarla patlak verir. hiçbir kucak seni sarıp sarmalamaz, hiçbir ses "şşt, üzme kendini. uyu haydi." demez. hayır, bu yeni ve korkunç özgürlüğünde az uykudan ve gergin sinirlerden kaynaklanan o tehlikeli uyarıcı sancıyı ve bu sefer çıtanın çok yükseğe konduğu ve yükün gitgide arttığı duygusunu hissediyorsun. bir çıkış noktasına ihtiyacın var ve hepsi tıkanmış. gece gündüz, kendi kendine ördüğün o daracık, karanlık hapishanende yaşıyorsun. ve işte bugün, içinde köpüren ve duvardaki bir sızıntı gibi büyüyen o müthiş yığını serbest bırakamazsan, patlayıp parçalarına ayrılacağını hissediyorsun.
Reklam
zihnime yerleşmiş kapitalizm
insanların tüketmesi için
ne kadar çok şey üretirsem
o kadar kıymetli olacağımı söylüyor
zihnimin içine yerleşmiş kapitalizm
yalnızca çalışmaya devam edersem
var olmaya değeceğimi düşündürüyor
üretken olamamaktan
herkesin benden daha iyi olmasından
geride kalmaktan korkuyorum
vaktimi boşa harcıyormuş gibi
yeterince hızlı ve çok
çalışmıyormuş gibi hissediyorum
korkuyorum
ya en güzel yıllarım geride kaldıysa
ya bundan sonra yaşadıklarım hep anlamsız olacaksa
Reklam