tüm çıkış noktalarının, balmumuyla tıkanmış gibi olduğu bir zaman gelir. odanda oturur, genzini tıkayan, gözlerinin ardındaki gözyaşı torbacıklarında tehlikeli bir biçimde sıkışan iğne iğne batan acıyı hissedersin. tek bir kelime, tek bir hareket ve içine attığın her şey -iltihaplanmış dargınlıklar, kangren olmuş kıskançlıklar, tatmin edilmemiş arzular- öfkeli, aciz gözyaşlarıyla, bilhassa herhangi birini hedef almayan mahçup hıçkırıklar ve zırıltılarla patlak verir. hiçbir kucak seni sarıp sarmalamaz, hiçbir ses "şşt, üzme kendini. uyu haydi." demez. hayır, bu yeni ve korkunç özgürlüğünde az uykudan ve gergin sinirlerden kaynaklanan o tehlikeli uyarıcı sancıyı ve bu sefer çıtanın çok yükseğe konduğu ve yükün gitgide arttığı duygusunu hissediyorsun. bir çıkış noktasına ihtiyacın var ve hepsi tıkanmış. gece gündüz, kendi kendine ördüğün o daracık, karanlık hapishanende yaşıyorsun. ve işte bugün, içinde köpüren ve duvardaki bir sızıntı gibi büyüyen o müthiş yığını serbest bırakamazsan, patlayıp parçalarına ayrılacağını hissediyorsun.
su uygulamadaki tum erkekleri engelleyecek bi kod yazacak koca yurekli abla yok mu ya
her şeyden önemlisi, sevgi
eninde sonunda
her şeyin
anlamsızlığını gösteren
tek gerçeğimiz gibi
hayatının bu sayfası diploman
işin
paran
hiçbirinin önemi yok sevgiden ve sevdiklerinle
kurduğun bağdan başka
onları ne derin sevdin
nasıl dokundun
ve ne kadar verdin sevgini
tek bu kalacak sana
