o çok arzuladığım, diğer insanlarla kurulan iletişimi bulabilecek miyim hiç? sahte, dayatılmış bir çözümü açıkyüreklilikle benimseyebilecek miyim? hayatımın geri kalanını nasıl haklı gösterecek, nasıl makul kılacağım ben? farkına vardığım en ürkütücü şeyse dünyadaki milyonlarca kişinin benim yerimde olmak isteyeceği
Reklam
kiminle konuşabilirim? kimden tavsiye alabilirim? hiç kimseden. bir psikiyatr bizim zamanımızın tanrısı. ama çok para istiyorlar. hem kimseden tavsiye almam ben, istesem de yapamam. kendimi öldüreceğim. yardım elinin uzanamayacağı bir yerdeyim. burada kendimi anlamama yardım etmek, bana destek olmak için kimsenin vakti yok...
gelecek? tanrım - daha da mı kötüleşecek? hiçbir zaman seyahat edemeyecek, hayatımı yoluna koyamayacak mıyım, asla bir amacım, hayatımın bir anlamı olmayacak mı benim? hiçbir zaman içimde filizlenen adını koyamadığım arzuları açık seçik dillendirmek için vaktim -düşünceleri, felsefeleri irdelemek için şöyle uzun zaman dilimleri- olmayacak mı?
önümde yalnızca hiçbir şeyin değiştiremediği, hiçbir asaleti, hiçbir rüyanın yanılsamasının bir olmadığı; hayatımın artıklarının, tortularının, pisliğinin hiç değişmeden, abartısız yattığı karanlık, menfur sokaklar görebiliyorum.
tüm çıkış noktalarının, balmumuyla tıkanmış gibi olduğu bir zaman gelir. odanda oturur, genzini tıkayan, gözlerinin ardındaki gözyaşı torbacıklarında tehlikeli bir biçimde sıkışan iğne iğne batan acıyı hissedersin. tek bir kelime, tek bir hareket ve içine attığın her şey -iltihaplanmış dargınlıklar, kangren olmuş kıskançlıklar, tatmin edilmemiş arzular- öfkeli, aciz gözyaşlarıyla, bilhassa herhangi birini hedef almayan mahçup hıçkırıklar ve zırıltılarla patlak verir. hiçbir kucak seni sarıp sarmalamaz, hiçbir ses "şşt, üzme kendini. uyu haydi." demez. hayır, bu yeni ve korkunç özgürlüğünde az uykudan ve gergin sinirlerden kaynaklanan o tehlikeli uyarıcı sancıyı ve bu sefer çıtanın çok yükseğe konduğu ve yükün gitgide arttığı duygusunu hissediyorsun. bir çıkış noktasına ihtiyacın var ve hepsi tıkanmış. gece gündüz, kendi kendine ördüğün o daracık, karanlık hapishanende yaşıyorsun. ve işte bugün, içinde köpüren ve duvardaki bir sızıntı gibi büyüyen o müthiş yığını serbest bırakamazsan, patlayıp parçalarına ayrılacağını hissediyorsun.