Harun Beşikci
@hrnbskci
Evet zola cım bir fikri düşünceyi savunuyırsun ve uygulamasını anlatıyorsun. Güzel sorun yok da niye bukadar uzatıyon güzel kardeşim ikinci cildi okurken artık sinir ettin gereksiz detaylarla. Bütün gençlerin nasıl evlendiğini niye anlatıyon? Kompozisyon yazan öğrenci gibi sayfayı mı doldurmaya çalışıyon?
Reklam
Sağlıklı birisi olarak yaşamanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu hatırlatan bir hayat hikayesi. İnsan kendini kahramanın yerine bir dakika bile koyamıyor, ki bir ömür böyle yaşıyor kısa bir ömür de değil. Kitabın son bölümündeki diyalogları biraz yapmacık buldum sadece, gerek yok gibiydi. Olduğu gibi sade bir şekilde anlatsa çok daha etkilyeici olacaktı gibi geldi bana.
Kahramanımız Hacime ilkokulda tanıştığı, sol bacağı aksak Şimamoto ile ortaokulda ayrıldıktan sonra onu hiç unutamaz. Yıllar sonra evli iki çocuk babası iken çalıştığı şehirde tekrar karşılaşırlar. Böylece Hacime, ailesi bir yanda, unutamadığı kadın bir yanda kendisini bir çıkmazın içinde bulur.
Öncelikle Hacimenin Şimamoto ya olan bağımlılık derecesindeki aşkını hissedemedim. Hal böyle olunca, konunun kaynağı olan şeye ikna olamadım ve kitabın içine de tam giremedim, bu önyargıdan kurtulamadım.
Bir diğer husus kitabın konusu sıradandı. Bunu eleştirmiyorum. Çünkü yazar sıradan bir olaya öyle bir bakış açısı katar ki hayran bırakır. Ama onu da bulamadım. Sıradan bir anda tansiyonu yükseltmeye, heyecanı artırmaya çalışıyor, sıradanlığı ortadan kaldırmaya çalışıyor ancak öyle bir durum yok ki ortada zorlamakla olacak bir şey değil. Sahne dramatik değil ama öyle göstermek için bir zorlama var.
Değinmek istediğim başka bir husus: Ya şimamotoyla kaçıncı buluşman işte o muydu değilmiydi kültablası orada ruju bardakta...bu ruh haline gelecek ne yaşadın? Uzun zamandır görmediğin, ki istesen gidip görebileceğin birini tekrar gördün. Ve Şimamoto nun sürekli sebebini sorma, soru sorma demesi. Tamam gizem katmak tarzın olabilir ama bir süre sonra gerçekliğini yitiriyor.
Murakami nin tarzını beğenmedim. Kahramanla hiç birleştiremedim kendimi. Sanki çok sıradan bir şeyi süsleyreek kakalıyor gibi bir duyguya kapıldım. Beğenenlere diyecek bir şey yok tabiki zevkler tartışılmaz.
Kurtuba’lı (Endülüs-İspanya) şair ve hikayeci ibn Abdirrabbih (860-940), kısa hikaye ve fıkralardan oluşan kitabında, kitabın sonunda ayrıca 4-5 sayfalık da bilmece bölümü var, insanların para ve mal konusundaki açgözlülüğü ile cinselliğe olan düşkünlüğünü, çoğu hikayelerde halifeler de var, açık bir dille anlatmış. Hatta o kadar açık ki cinsel organa kadar değinmiş. Kaldı ki konu o olunca değinmemek olmaz.
Kitabın tamamını iki bölüme ayırırsak; ilk bölümü, yaklaşık 100 sayfası çok fazla şiirle harmanlanmış. Böylece çeviri olan şiirlerin ister istemez okumayı soğuttuğu kanaatindeyim. Kalan bölümde ise düz yazı hakim olduğu için daha bir okunur buldum.
Kitabın mizah yönünün başarısı yada başarısızlığının dışında bin yıldan daha eski bir dönemde yazılmış bu eserin, o dönemdeki kültürün ve düşüncenin aktarılması açısından değerli olduğunu düşünüyorum.
Kitaptan alıntı bir hikaye ile bitirelim:
Eş’ab der ki:
“Yarısı hak yarısı batıl olan bir rüya gördüm.”
Orada bulunanlar kendisine:
“Nasıl oluyormuş bu böyle yarısı hak, yarısı batıl meselesi?” diye sorarlar.
Eş’ab başlar anlatmaya:
“Rüyamda çok büyük bir para torbasını sırtlamış taşıyorum. Torba okadar ağır ki zorlanmaktan altıma kaçırıyorum. Daha sonra uyandığımda altıma etmişim etmesine, ama ortada torba morba yok.”
Kişisel gelişim kitapları içinde çok göze batan bir kitap olmasa da efsane koç John Wooden ın tecrübelerini aktardığı ve bu tecrübelerinden yola çıkarak daha geniş ve genel anlamlarda okuyucularına düşüncelerini aktardığı, okuması keyifli ve akıcı kitabıdır.
Reklam