O şafak vaktinde karanlık binanın içinde merdivenlerden şırıl şırıl akan kan her aklıma geldiğinde düşünürüm. O ölümün sadece onlara ait bir ölüm olmadığını,birilerinin yerine ölmüş olduklarını.Binlerce ölüm, binlerce kalp değerinde kan olduğunu.
‘Hayır, ateş etmedim’
‘Hiç kimseyi öldürmedim’
Merdivenleri çıkan askerlerin karanlığın içinden yaklaştıklarını görmelerine rağmen, bizim ekipten kimse tetiği çekmedi.Tetiği çekince birinin öleceğini bile bile bunu yapamazlardı. Biz ateş bile edemeyen silahlı çocuklardık.