Okumak, dergi takip etmek, bir dergide yazıyor olmak benim için kimselere bahsetmediğim bir ayrıcalıktı. Hep böyle sürüp gitsin istiyordum hayat. Kendi dünyamda yaşayıp gideyim. Edebiyat beni oyalasın, mutlu etsin istiyordum.
"Ancak mahcup olduğu zamanlar nedense yakasını bir türlü bırakmıyor. Başını yastığa koyduğunda, yolda yürürken, bir köşede beklerken, yalnızken gelip rahatsız ediyor kaçıp durduğun duygular. Davetsiz misafirler gibi. Kovamıyorsun. Sonrası malum işte. Çorap söktüğü gibi birbiriyle ilgili şeyler sökün ediyor. Çaresiz teslim oluyorsun hatırladıklarına. Pişmanlıkla, hayıflanarak. Utanarak."