Daha önce okumalıydım dediğim bir kitap. Aslında her okuduğum kitaptan sonra bunu diyorum, inanmayın ilk cümleme. İnsanları (buna çocuklar da dahil) birbirinden ayırmayı (dil, din, renk, ırk, boy) çok iyi biliyoruz ama en özelinde insanlar sadece ikiye ayrılır bence: İyi insanlar ve kötü insanlar. Bu kitapta melek diyebileceğimiz çocukların bile tanınmayacak, şaşırılıcak derecede vahşileşmesi ya da birer yetişkin gibi mantıklı karar alabilceğini farkettim. Daha doğrusu, ben de "Çocuk bunlar, ne yapabilirler ki" diyen güruh içindeydim. Ama danışamayacağın üst akıl olmadığında, ne kadar bütün olursa olunsun ufak bir çatlağın yaratabileceği sonuçları çok güzel örneklediğini düşünüyorum. Öğrenme bir süreçtir, çocukların saçma dedikleri fikirlerden bile bir şeyler öğrenilebiliyor, en azından ben öyle düşünüyorum. Her bir karakter bir dünyayı, bir fikri temsil ediyor, bir amaca hizmet ediyor. Okurken bir Domuzcuk bir Ralph oluyordum.

Roman