çağla
@httpecaeris
21
Marmara Üniversitesi
18 Ağustos
22 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Murakami’nin ilk okuduğum kitabı Sahilde Kafka’ydı, dili kullanım şekline ve olay örgüsüne hayran kalmıştım. Rüzgarın Şarkısını Dinle’de ise yazarın Sahilde Kafka’ya gelene kadar anlatımsal olarak geçirdiği evrimi deneyimlemiş oldum. Amatör bir yazı olduğu çok belli olsa da bir yazarın ilk kitabı olarak ele alındığında çok başarılı bir roman olduğunu söyleyebilirim. Kitapta çok belli bir olay örgüsü yok, daha çok dağınık bir zihinden çıkan anılar bütünü gibi geldi bana. Hemen okunabilecek, okurken çok yormayan ve zevk aldıran bir kitap oldu. Murakami’ye giriş için de tavsiye edebilirim ayrıca.
Reklam
Yalnızca 176 sayfada böylesine vurucu bir dünya yaratmak Sheckley’in büyüklüğünü kanıtlıyor bence. Kitabın Omega’da geçen kısımları sürükleyici olsa da asıl hikaye son 40-50 sayfada başlıyor aslında. Yazar, din, siyaset ve toplum düzenini hem gerçekçi hem de kısa ve öz bir şekilde anlatıp okuyucuları etkilemeyi başarabilmiş. Şu ana kadar okuduğum en iyi bilimkurgu eseri diyebilirim.
Dikkat: yorum spoiler içerebilir
Ateşböceği Yolu... Çok büyük beklentilerle başladığım, yıllar geçmesine rağmen sağlam duran bir dostluğu okuyacağımı sandığım kitap tam anlamıyla bir hayal kırıklığıydı. Tully ve Kate'in ilişkisi zehirli bir ilişkiydi. Aralarında bir an bile dostluk olduğunu düşünmedim.
Tully bir aileye sahip olmamanın acısını hep Kate'den çıkardı. Kate'in rahatsız olduğunu çok iyi bilse de kızını, kocasını sahiplendi. Bu da beni çok aşırı rahatsız etti.
Tully'nin bu gaddar hareketlerinin karşısında Kate'in ezikçe duruşu ise beni daha da sinirlendirdi. Kate'in çok ezik bir kadın olduğunu düşünüyorum ne yazık ki. Kocasını ve çocuklarını çok sevse de sadece sevmekle kaldı, onları asla sahiplenmedi.
Tully'nin egosu, hırsı o kadar fazla ki onun için tek önemli olan şey kendisi. Bir aile özlemini çektiğinde de Marah'yı sahiplenip ona karşı Kate'i doldurdu. Sonra da içinden "keşke kızım olsaydın" gibi bir düşünceyi geçirdi. Bazen kitaba girip Tully'e bir tekme savurasım geldi. Şu ana dek okuduğum en bencil karakter olabilir.
Sonu ise beklemediğim tarzdaydı doğrusu, Kate'in yüzünün en azından bir kez gülmesini istemiştim. Ancak Kate bu hikayenin tek kaybedeni olmaya devam etti.
Kısacası iki karakteri de sevmedim ancak Tully'den nefret ettim. Etrafımda olmasına bir dakika bile katlanamayacağım birisiydi. Ancak acı gerçek de şu ki, herkesin hayatında bir Tully var.
Kitabı asla ama asla elime alamadığım için çok uzun bir süre okumuşum gibi duruyor ama aslında yalnızca 1 günde okudum. Kitapla alakalı ne söyleyebilirim bilmiyorum çünkü çok güzel bir kitaptı. Kitabın sonunu arkadaki mitoloji sözlüğüne bakarken öğrensem de asla ama asla heyecanımı yitirmedim.
Kasım ayında yazarın “Ben Kirke” isimli kitabını okumuştum ve kelimenin tam anlamıyla hayran kalmıştım. Çok fazla ilgilenmek istediğim ama asla içine giremediğim mitolojiyi bu kadar yalın ve açıklayıcı bir dille anlatmasına bayılmıştım. Akhilleus’un Şarkısı da aynen böyleydi. Mitoloji hakkında çok derin bilgileriniz olmasa da kesinlikle kitap sizi alıp götürüyor.
Çok güzel bir kitap okuyunca söyleyecek pek bir şeyim olmuyor sanırım. Herkesin okuması gereken bir kitaptı, mitolojiye ilgisi olsun olmasın herkesin okuması gereken bir kitap. Kim olursanız olun Akhilleus ve Patroklos arasındaki ilişki kesinlikle yüreğinize dokunacak.
Umarım kitap daha çok bilinir ve daha çok kişiye ulaşır.
O kadar güzel bir seriydi ki... Beni bambaşka dünyalara götürdü ve çok güzel duygular hissettirdi. 3 kitaplığına bir mafya ailesine üye oldum ve asla oradan çıkmak istemedim.
Luca... Ah Luca. O kadar çok sevdim ki. Aileye üye olup aslında zihnen asla orada olmamasını, duygularını içine gömüp sevdiği kadını korumaya çalışmasını. Mükemmel bir karakterdi. Çok sevdim, keşke biraz daha Luca okuyabilseydik. Tam aksine Nic’ten de nefret ettim. Sürekli ben seni seviyorum diyen ama aslında Sophie’yi bir suç makinesine dönüştürmeye çalışan birisiydi. Tam bir vakit kaybı. Bunun haricinde Falcone kardeşler kesinlikle mükemmeldi. Hepsinin kendine özgü karakterleri vardı, bu açıdan hepsini (Nic hariç) çok sevdim.
Kesinlikle tüm övgüleri hak eden, çok güzel bir seriydi. Keşke daha fazla okuyanı olsa ve seri hak ettiğini alabilse. Sanırım bir süre bu evrenden asla çıkamayacağım. İyi ki bu seriyle tanıştım ve okudum, umarım okumayanlar da bir an önce serinin güzelliği ile tanışır.
Reklam
Reklam