Bundan birkaç ay önce veterinere gittiğimiz bir gün kedimle birlikte bir kafenin bahçesindeki masada oturmuş, en sevdiğim kahveden içmiştim. Kitabın sayfalarını okurken, bir yandan da hep o güne dönebilirmişim gibi hayal ettim. Kedimi çok yakın bir zamanda kaybettim ve kitabı okurken, anımız olan günkü gibi sadece çantasının içinde, hiçbir şey yapmadan yanımdayken, yeniden onunla bir kahve içebilecek olmanın bana ne kadar iyi gelebileceğini hissettim. Günümüzü değiştiremeyecek olsam dahi o anı yeniden yaşamak yine de anlamlı olabilirdi.
Kitap, kendisinin tiyatrodan çevrildiğini betimlemeleriyle kanıtlıyor. Okurken kendimi kafenin içersindeymiş ve olayları bir masada otururken izliyormuşçasına hissettim, çok sürükleyici, basit anlatımlı ve dinlendirici bir kitaptı.