Kitabın başında karaktere sinir oldum çünkü hayal dünyasından çıksa yalnız kalmayacak aslında diye düşünüp durdum ama sonra dosto sağ olsun empati duymaya başladım. Kitabın sonu yüzünden de acaba Nastyenka da onun hayal ürünü mü diye düşünmeden edemedim çünkü hayal dünyasından çıktığında renklerin solduğunu dünyanın karardığını söylemişti. Başta sinir olduğum karakterin sonlara doğru sırf sevdiği kadının mutluluğuna gölge düşürmemek için sitem bile etmemesi göğsüme öküz oturttu, iyiliği yüzünden yargılayamadım bile.
Yazarin bizimle konusuyormus gibi kitabi anlatmasini sevdim ama diger klasiklerdeki gibi hizmetcilerden bir seyler ogrenmeyi yeglerim her neyse sonu bence asiri sacmaydi sirf sunu da ekliyim diye yazilmis gibiydi. Kahramanimiz da beni pek etkilemedi sumsuk insanlari sevmiyorum uzulmuyorum da oyle iste bitti
Kontun zalimliği ve mantığı beni aşırı etkiledi açıkçası. Ben olsam sadece sinirlenirdim. O duygu ve sezgilerini diğerlerine de acı çektirerek aktardı.