Hümeysa
@humysa
Ufuklara gömdüğüm yılları arıyorum...
Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendime bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...
Nilgün Marmara
Nilgün Marmara
Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor.
Önünde pek çok yol açılıp sen hangisini seçeceğini bilmediğin zaman, herhangi birine, öylece gitme, oturur ve bekle. Dünyaya geldiğin gün nasıl güvenli ve derin derin soluk aldıysan, öyle soluk al, hiçbir şeyin senin dikkatini dağıtmasına izin verme, bekle ve gene bekle. Dur, sessizce dur ve yüreğini dinle. Seninle konustuğu zaman kalk ve Yüreğinin Götürdüğü Yere git.
Kitabın son cümlesi ve aslında kitabın özeti. Bütün kitap boyunca yüreğinin sesini dinleyen bir anneannenin torununa bırakabileceği en güzel mirası okudum. Yürek yanıltmaz. Her zaman sesini dinleyenlere gelsin bu kitap.
...bedenimizle ruhumuz arasında pek çok küçük pencere vardı, açık oldukları zaman, buradan duygular geçiyordu, aralıksa, pek bir şey geçmiyordu. Aşk, yalnızca aşk hepsini birden ardına dek, birdenbire, şiddetli bir fırtına gibi açabilirdi.
