Okurken göz yaşlarımı tutamadığım, bir oturuşta bitirdiğim bir kitap oldu. Gerçekten bir sadakat hikayesi. Hayvan dostlarımızın bizim için ne kadar değerli olduğunu, bize neleri öğretebileceğini göz önüne koymuş gerçek bir hikaye. Bir gün Japonya'ya gidip heykelini ve müze de kendisini ziyaret etmek istiyorum.
"Ne iyi bir köpeksin Hachiko, sen tüm Japonya'daki en iyi köpeksin"
Yaşadığı her şey, sevdiği ne varsa, bu yavaş yavaş yanan alevde kayboluyordu, yanıp küle dönüyor, kararıyor, sonra da kömürleşip dağılarak bir umursamazlık çamurunun içine saplanıyordu.
Ve yavaş yavaş kalbin çöküşü başlamıştı.