Bile bile aynı hataların peşinden giden sabırsızlığımdan, hak etmeyenlere gösterdiğim o sınırsız ama sonu hüsran olan cömertliğimden, kendime gelince acımasız ama başkalarına gelince hep alttan alan hoşgörümden…
Değerimi bilmeyenlerin gölgesinde kalmayı seçen o yanımdan, 'bu kez değişecek' diye diye kendimi kandırdığım her bir saniyeden, içimdeki o güçlü insanı görmezden gelip zayıflıklara teslim olan nefsimden...
En çok da, başkalarını mutlu etmeye çalışırken kendi hakkıma girdiğim, kendimi herkesten geriye koyduğum o kırgın günlerimden ötürü
KENDİME ÖFKELİYİM.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Psikoloji ve psikiyatri denilen koca imparatorluklar, aslında tek bir temel üzerine kurulmuştur ve servetlerini tek bir kaynaktan kazanırlar: İnsanın insana çektirdiği o amansız acılardan.
İnsanlığı yatağa düşüren, ruhları kemiren o büyük zıtlıklar zinciridir bu:
İlginin hemen ardındaki o yıkıcı kayıtsızlık,
Ayrılığın bağrında büyüyen o yakıcı özlem,
Ümidin tam kalbine saplanan o derin hayal kırıklığı,
Bekleyişlerin çürüyüp çaresizliğe dönüşmesi,
Zulmün gölgesinde can çekişen adalet,
Ve ruhu ezen o kahredici hüsran...
Unutmayın; ruhu zehirleyen bu yaraların hiçbiri akreplerin ya da yılanların işi değildir. Bunlar, bir insanın, 'canım' dediği bir başka insana reva gördüğü canavarlıklardır.
Yetişemedim
Güller, papatyalar
Bir seviyor bir sevmiyor
Nereden başlasam
Bana çıkıyor sevmiyor
Bir hüsran içimde
Sevsin diye melek oldum
Unuttum bil mukabele
Şeytanın da bir melek olduğunu
Tanrı bile bilmez eksikliğimi
Sevgi çıksın falımda
İz sürerek geldim
Ama hep gerideyim
Ne kadar yaklaşsam da
Bir adım ötede dünya
Ben herkese yetiştim
Bir bana yetişmedi dua