Büyük hayal kırıklıkları yaşıyorum. Olamaz, bitemez dediğimiz ne varsa oldu. Hayat oldukça zor.
'aramayı değil, bulunmayı istemiştim. Ama kimse sormadı.'
Bugün, hayatımda en çok güvendiğim, yılları eskittiğimiz birinin; beni en çok üzen, en çok yaralayan ve artık en güvenilmez insan haline geldiğini farkettim.
Bunları unutma kalbim.. #26mayıs
Ebû Hureyre radıyallahu anhtan rivayete göre, Peygamber Efendimiz aleyhiselatuvesselam şöyle demiştir:
”Sevdiğini ölçülü sev, belki bir gün düşmanın olabilir. Kızdığına da ölçülü kız, belki bir gün dostun olabilir.” (Tirmizî, Birr ve’s-Sıla, 60)
Hayat bu her şey beklenir, herkesle ölçülü olmak gerek.
Erling Kagge'ye sormuşlar, "Güney Kutbuna nasıl yürüdün?" diye. O da "önce bir ayağımı öne uzattım, sonra da diğerini, bunu yeterince tekrarlayınca dünyada dilediğiniz kutba ulaşabiliyorsunuz." diyor... Videonun en çarpıcı noktası bence, bir yerlerden başlamalıyız, tek bir adımla.
Insanın hayatına hakimiyet sağlayabileceği bir son kerte var mıdır bilmiyorum. Çünkü bazen hayatın bize sundukları öylesine derinden yaralıyor ki bizi, bunu aşmak hudutlarımızın ötesinde bir şeymiş gibi geliyor. Ne olursa olsun insanın imkansızlığa yer olmayan bir hayatı yaşamaya muktedir olduğunu düşünmek istiyorum (24.03.19).
Hayat b i l i n e m e z d i r, sadece yaşarız. O yüzden hiçbir otantik yorum yapılamıyor, her şey muğlak. Sadece zorlukları aşmada ne kadar güçlü bunu bilmek istiyor insan. Belki imkansız şeyler var belki yok, bilemeyiz.