Yusuf Kaya
@husrev_bey
'ben ki zamansız bahçeleri kucakladım/güzeller bende kaldı '
Şu anda okuduğu kitaplar
Yürüyüşçü adların peşindedir...
Ayrıca her insanın kaderi sonsuz adlar içinde sadece bir avuç adı tanımaktır, dolayısıyla doğru insanı bulmak gerekir bu bağlamda, kesinlikle aranan şeyi bilen insanı.
.
.
Dünyayı anlamak, ona bir anlam vermek yani onu adlandırmaktır. /Her seyahat adlar arasında bir geçiştir.
Reklam
Yürüyüş alçakgönüllülüğe ve anın acımasız yakalamasına davet eden dünyaya bir açılmadır.
.
.
.
Kesin olan şu ki yürüyen insan genellikle otomobil kullanan ya da trene veya uçağa binen biri gibi kibirli olmaz çünkü attığı her adımda dünyanın acımasızlığını ve yolda rastladığı insanlarla dostça uzlaşma gerekliliğini hissederek asla insan olduğunu unutmaz.
"Ağaçlardaki rüzgârın sesinde yüreğim titriyor. Ben ki, hayatta daha dün son derece düzensiz biriydim, bu gürültüler arasında ansızın gücümü ve maneviyatımı kazanıyorum"(Thoreau, 1981). Sesler sessizliğin ortasında akıyorlar ve düzenini bozmuyorlar bu sessizliğin. Hatta bazen bu sessizliğin varlığını kanıtlıyorlar ve bir yerin daha önce farkedilmemiş sessel niteliğine dikkat çekiyorlar. Sessizlik bir anlam modalitesi, bireyi yakalayan bir duygudur(Le Breton, 1997).
Yürüyüş dünyayı duyumsamaya götürür, inisiyatifi insana bırakan eksiksiz bir etkinliktir... İnsan hiçbir şey için, geçen zamanın tadını çıkarmak için yürür, yolun sonunda kendisini daha iyi hissedebilmek için yaşamda bir dolambaç yapmak amacıyla, yabancı yerleri ve yüzleri keşfetmek için, anlam ve duyumsallık açısından tükenmez bir dünyayı bedeniyle iyice tanımak için ya da önünde sadece bir yol olduğu için yürür. Yürüyüş zaman ve mekânın yeninden büyülenmesi konusunda son derece rahat bir yöntemdir. Sadece yaşanan anı hissettiren bir iç zenginliğe ulaşma yoluyla geçici bir kendini bırakmadır.