h.
@hyadaeroz
Bana bir ‘ilm keşf oldı senün hüsnün kitâbında
Ki yüz bin ‘akl ‘âcizdür anun bir fasl-ı bâbında*
21 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Koşarak anlamayı istediğim herkesin kendi dünyasında farklı anlamlar bulabileceği hani çok eskiden görmüş olduğumuz bir rüyayı tekrar hatırlamak gibi hatırlamanın hissettirdiği o aşinalığı yaşamak gibi bir hikaye...İçerimizde taşıdığımız ama yankısını Sadık Hidayet'in daha kitabın ilk cümlesinde ' yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar.' duyduğumuz başından sonuna sonundan başına ulaşabileceğimiz çokça da ne söylesem eksik kalırlı bir kitaptı. Tam/anlanamayan belki de tam/anlanan. (: (: (:
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çok defa okumak için elime aldığım ve vaktini bekleyen bir yazarın tamamlayabildiğim ilk eseri. Şimdi anlıyorum ki Cengiz Aytmatov okumaya hep vakti olmayan romanlardan başlayıp geç kalmışım. Toprak Ana ile beni saran ve içimde yer tutan birisi artık O...
Bir yaz bitiminde üzerinde yeni yıkanmış beyaz entarisi ve koyu renkli beşmenti, başında beyaz yazmasıyla biçilmiş tarlalar arasından geçen yollarda ağır ağır yürüyüşüyle başlıyoruz Tolgonay'ın hikayesinden hisselenmeye... Çocuk coşkusuyla başlayan, hayatın kimi zaman hayallerin de ötesini yaşattığına şahit olup, hasatın o ilk gün bayramıyla veda ediyoruz düşlediğimizin hayat boyu gerçek olabileceğine. Sonrasında süregelen mücadele, emek, kayıplar, hâlsizken bile zafer inancıyla hissedilen o tarifsiz hâl, kaybetmişken, haber alamazken bile bir umuda koşarak tutunup güz yağmurlarında ıslanmak, beklenenin gelmesinin miadını bir mısır koçanının olgunlaşmasına denk düşürmek... Bütün hüzne rağmen genç bir umuda şahit oluyoruz Tolgonay'ın hikayesinde, karanlığa rağmen zerre kadar olan bir ışığın sayesinde uzun uzak yollardan gözlerimizi alıp hayatın akışına bırakıyoruz kendimizi. Tıpkı Tolgonay gibi, Aliman gibi ve savaşın geride bıraktığı tüm yürekler gibi...
Kitaptan bir alıntı ile bitirivereyim cümlelerimi: " Bugün kendi kendime diyorum ki, eğer dünyadaki bütün insanlar, o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler, çocuklarını, kardeşlerini, babalarını, eşlerini bizim kadar çok sevseydiler, belki savaş hiç başlamazdı."
