Ya hiç dönmezsem? Sonuçta bunu istiyordum. Burada olmayı, yalnız başıma yabancı bir kentte oturmayı. Bağlantı yok, kimse yok, yalnızca ben, dilediğimi yapmakta özgürdüm.
Bu hayat tarzı yorucu değildi, güç kullanmayı gerektiren hiçbir şey yoktu, ama içinde birazcık dahi ilham barındırmadığından beni patlak bir lastik gibi söndürüyordu.
Geçen bahar, akşamları yatarken Safranski'nin Heidegger kitabını okurken felsefi yorumlarını anlamadım, sınırlarımı sonuna kadar zorladığımda bile anlamlarını çıkaramadım.