Talha Bora
@i_mbora
Orhan Veli Kanık hayranıÖğretmen
1987
30 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Tipik şımarık polis karakterleri
Elime ilk aldığımda içinde akıl oyunlarının, psikolojik bir gerilimin olacağını düşündüm. Her geçen sayfada bu adrenalini bekledim ama malesef bulduğum üstleriyle saçma sapan sorunlar yaşayan edi-büdü diyebileceğim iki şımarık polisin saçma sapan diyalogları ve saçma sözcük curcunaları.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Fazla üstencilik...
bende bir polisiye keyfinden çok sabır testi hissi yarattı. Hikâye boyunca aksiyon yok denecek kadar az; kovalamaca, gerilim ya da duygusal yoğunluk arayan bir okur için roman fazlasıyla soğuk ve mesafeli. Christie’nin önceliği insanı hissettirmek değil, kusursuz bir mantık makinesi kurmak ve bunu hissettiriyor.
Karakterlerin birbirine karşı sergilediği aşırı nezaket, yapay bir kibirle birleşiyor. Konuşma tarzları doğal değil; insanlar değil, adeta “üst sınıfı temsil etme görevi verilmiş figürler” gibi duruyor. Bu da okurla karakterler arasında bağ kurulmasını zorlaştırıyor. Kimseye yakın hissedemiyorsun, sadece izliyorsun.
Üstelik bu bitmek bilmeyen akıl yürütme maratonu, ağır ve mesafeli bir dille sunulunca okuma süreci daha da yorucu hale geliyor. Zekice kurgulanmış olduğu inkâr edilemez ama tempo ve anlatım birleşince kitap, merakla değil “bitsin artık” duygusuyla ilerliyor.
Kısacası: Mantık olarak güçlü, edebi olarak mesafeli. Polisiye bir zekâ gösterisi arayanlar için etkileyici olabilir; ama insan, duygu ve akış arayan bir okur için fazlasıyla itici bir deneyim.
anlam?
Kitabı okurken sık sık durup kendi hayatımı düşündüm. Bazen boş yere şikâyet ettiğimi, aslında sahip olduğum şeylerin farkında olmadığımı fark ettim. Frankl’ın toplama kampındaki yaşadıkları inanılmaz ağır ama onun bakış açısı insanın içini sarsıyor. “Hayatta kalmak için bir nedeni olan her şeye katlanabilir” sözü beni çok etkiledi. Çünkü bazen biz, küçük sorunlarda bile pes etmeye meyilliyiz. Kitabı bitirdikten sonra kendime şu soruyu sordum: “Benim hayatımda gerçekten peşinden gitmeye değer bir anlam var mı?” Herkesin bir gün bu kitabı okuması gerektiğine inanıyorum. Çünkü insan sadece yaşamak için değil, anlam bulmak için de var.
Böyle böyle soğumaya başlayacağım sanırım polisiyelerden. O kadar gereksiz anlatılar vardı ki, 3 haftada zor bitirebildim. Kişi tasvirleri dağınık ve fazla sıkıcı. Olayın çözümünden sonra da heyecansız olarak okunuyor son sayfalar.
Görünmez Gardiyan - 1. Kitap hikayenin sürükleyiciliğine birşey diyemem ancak kahramanın özellikle ablasıyla olan diyalogları, aile içindeki konuşmalar biraz fazla ağırlıkta ve bu da polisiyeden çok pembe dizi havası veriyor kitaba.