Çocuklar, metafiziksel bir boşlukta, yaşamın hazlarından yoksun, acınası yokluk durumundan onları kurtarmak gibi özgeci nedenlerle dünyaya getirilmiyorlar. Çocuklar birileri için dünyaya getiriliyor olabilirler ama bu birileri hiçbir zaman kendileri değil.
Üçüncü bölümde gördüğümüz üzere psikolojimizin, Polyannacılık, aksiliklere adaptasyon, kendi hayatımızı başkalarının hayatlarıyla kıyaslama gibi belli özellikleri, hayatlarımızın olduğundan daha iyi gittiğini düşünmemize hizmet ediyor. Böylece hayatımızın kötü yanlarına karşı körleşiyoruz.
Bizi neşelendiren ya da kederlendiren her şeyin hiçbir şeye karşılık gelmediğini, tüm bunların tamamen gülünç ve beyhude olduğunu insan kendine tekrar tekrar söylemeli.