Eda Ulu
@iamedaulu
İzmir
İzmir, 14 Şubat 1994
4 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
…
Miju’nun ses tonu emrediciydi ama ona yalvarıyormuş gibi gelmişti. Hatasını kabul etmesi ve yaptığı şey hakkında düşünmesi için ona yalvarıyordu. Cahil ve taciz yanlısı olduğu için diz çöküp özür dilemeliydi ama kıdemli uyanıp ayağa kalkmamıştı. Güneş doğuyordu. Miju kalkıp odadan çıkmış ve ardından tüm topluluk üyelerine bir grup mesajı göndermişti.
“Özür istiyorum!”
…
Reklam
…
Gaeun sınıfa girdiğinde “Öğretmenim, hava çok soğuk!” diye bağırdı öğrencileri gülerek.
Neden güldüler? Soğuk komik miydi? Soğuk acı verici değil miydi? Hava soğuktu ama neden kıkırdıyorlardı? Onunla dalga mı geçiyorlardı? Onun çıplak vücudunu mu düşünüyorlardı? Gaeun pencereden dışarı baktı. Gingko ağaçları tüm yapraklarını kaybetmişti. Ağaçların yeşil olduğu zamanlarda altında yürüdüğünü hatırladı. Yapraklar ne zaman sararmaya başladı ve dallardan düştü? Hatırlayamıyordu…
"Dünya birçok anlamla doludur. Ama kalbimiz kendi kendine uydurup yarattığı birçok yalan ve sahteliğe bağlanıp, güzelliği de, iyiliği de, doğruluğu da, yüceliği de göremez. Sadece özgür olan bir kalp bunları görebilir, bu görüş aynı zamanda yaratmaktır. Aslında orada olduğu halde kimsenin görememesi yoklukla aynıdır, bu yokluk ancak o görüş elde edildikten sonra tam bir varlığa dönüşebilir. Aslında şiir yazmak da böyle bir görüştür ama görüyorum demeden yaratmanın anlamı esas burada saklıdır."
"Kitap okumakla saçlarım ağardı,
Kılıç kullanmayı öğrenirken güneş battı.
Sonsuz olan sadece gökyüzü ve toprak değil,
Benim kinim de upuzun ve sonsuz.
Başkentteki kızıl içkiden on galonu
Deli gibi diktikten sonra kafaya
Sonbahar rüzgarında sakkat giyip
Geldim Gımgang Dağı'na."
...
“Abla.”
Yonğhe’nin eski siyah kazağından hafif bir naftalin kokusu geldi yüzüne. Karşılık vermeyince, Yonğhe bir kere daha fısıldadı.
“Abla... Dünyadaki bütün ağaçlar kardeşim gibi.”
...
Reklam